فهرست کامل ۴۹۵ غزل حافظ

این فهرست چه چیزهایی را پوشش می‌دهد؟

داده این صفحه مستقیماً از مجموعه ۴۹۵ غزل خوانده شده است. عددها و الگوهای واژگانی پایین، حاصل شمارش متن‌اند و به‌عنوان تفسیر یا فال ارائه نمی‌شوند.

تعداد غزل‌ها

۴۹۵

مجموع بیت‌ها

۴۱۹۳

مجموع مصراع‌ها

۸۳۸۶

میانگین بیت هر غزل

۸.۵

کوتاه‌ترین غزل

۵ بیت

بلندترین غزل

۲۵ بیت

پیدا کردن غزل با شماره یا مطلع

غزل‌های ۱ تا ۵۰

1. غزل شمارهٔ ۱ اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأساً و ناوِلْها ۷ بیت · ۱۲۶ واژه
2. غزل شمارهٔ ۲ صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟ ۸ بیت · ۱۱۹ واژه
3. غزل شمارهٔ ۳ اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما را ۹ بیت · ۱۶۳ واژه
4. غزل شمارهٔ ۴ صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را ۸ بیت · ۱۲۱ واژه
5. غزل شمارهٔ ۵ دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را ۱۳ بیت · ۱۸۹ واژه
6. غزل شمارهٔ ۶ به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟ ۷ بیت · ۱۱۳ واژه
7. غزل شمارهٔ ۷ صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را ۸ بیت · ۱۱۹ واژه
8. غزل شمارهٔ ۸ ساقیا برخیز و دَردِه جام را ۹ بیت · ۱۱۴ واژه
9. غزل شمارهٔ ۹ رونق عهد شباب است دگر بُستان را ۱۰ بیت · ۱۵۹ واژه
10. غزل شمارهٔ ۱۰ دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما ۷ بیت · ۱۱۷ واژه
11. غزل شمارهٔ ۱۱ ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما ۱۰ بیت · ۱۵۱ واژه
12. غزل شمارهٔ ۱۲ ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما ۱۳ بیت · ۲۰۳ واژه
13. غزل شمارهٔ ۱۳ می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحاب ۸ بیت · ۸۸ واژه
14. غزل شمارهٔ ۱۴ گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب ۸ بیت · ۱۲۸ واژه
15. غزل شمارهٔ ۱۵ ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟ ۱۰ بیت · ۱۴۵ واژه
16. غزل شمارهٔ ۱۶ خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداخت ۱۱ بیت · ۱۶۸ واژه
17. غزل شمارهٔ ۱۷ سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
18. غزل شمارهٔ ۱۸ ساقیا آمدنِ عید مبارک بادت ۷ بیت · ۱۰۳ واژه
19. غزل شمارهٔ ۱۹ ای نسیمِ سحر آرامگَهِ یار کجاست؟ ۹ بیت · ۱۳۳ واژه
20. غزل شمارهٔ ۲۰ روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست ۸ بیت · ۱۴۰ واژه
21. غزل شمارهٔ ۲۱ دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست ۷ بیت · ۱۱۰ واژه
22. غزل شمارهٔ ۲۲ چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاست ۱۰ بیت · ۱۶۵ واژه
23. غزل شمارهٔ ۲۳ خیالِ رویِ تو در هر طریق همرهِ ماست ۷ بیت · ۱۰۳ واژه
24. غزل شمارهٔ ۲۴ مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست ۷ بیت · ۱۱۵ واژه
25. غزل شمارهٔ ۲۵ شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مست ۹ بیت · ۱۴۸ واژه
26. غزل شمارهٔ ۲۶ زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
27. غزل شمارهٔ ۲۷ در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست ۶ بیت · ۹۹ واژه
28. غزل شمارهٔ ۲۸ به جانِ خواجه و حقِ قدیم و عهدِ درست ۸ بیت · ۱۳۰ واژه
29. غزل شمارهٔ ۲۹ ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟ ۹ بیت · ۱۵۰ واژه
30. غزل شمارهٔ ۳۰ زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
31. غزل شمارهٔ ۳۱ آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب است ۹ بیت · ۱۵۱ واژه
32. غزل شمارهٔ ۳۲ خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست ۷ بیت · ۱۱۹ واژه
33. غزل شمارهٔ ۳۳ خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است ۱۰ بیت · ۱۵۸ واژه
34. غزل شمارهٔ ۳۴ رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست ۹ بیت · ۱۳۸ واژه
35. غزل شمارهٔ ۳۵ برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟ ۷ بیت · ۱۱۱ واژه
36. غزل شمارهٔ ۳۶ تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست ۹ بیت · ۱۳۸ واژه
37. غزل شمارهٔ ۳۷ بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست ۱۱ بیت · ۱۶۱ واژه
38. غزل شمارهٔ ۳۸ بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندست ۸ بیت · ۱۲۲ واژه
39. غزل شمارهٔ ۳۹ باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟ ۱۰ بیت · ۱۶۴ واژه
40. غزل شمارهٔ ۴۰ اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است ۹ بیت · ۱۴۸ واژه
41. غزل شمارهٔ ۴۱ اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز است ۷ بیت · ۱۱۱ واژه
42. غزل شمارهٔ ۴۲ حالِ دل با تو گفتنم، هوس است ۷ بیت · ۷۹ واژه
43. غزل شمارهٔ ۴۳ صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش است ۷ بیت · ۱۱۷ واژه
44. غزل شمارهٔ ۴۴ کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف است ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
45. غزل شمارهٔ ۴۵ در این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل است ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
46. غزل شمارهٔ ۴۶ گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است ۱۱ بیت · ۱۸۸ واژه
47. غزل شمارهٔ ۴۷ به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانست ۹ بیت · ۱۳۱ واژه
48. غزل شمارهٔ ۴۸ صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست ۹ بیت · ۱۳۹ واژه
49. غزل شمارهٔ ۴۹ روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است ۱۳ بیت · ۱۸۰ واژه
50. غزل شمارهٔ ۵۰ به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است ۷ بیت · ۱۱۱ واژه

غزل‌های ۵۱ تا ۱۰۰

51. غزل شمارهٔ ۵۱ لَعْلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لَبِ یارِ من است ۸ بیت · ۱۳۲ واژه
52. غزل شمارهٔ ۵۲ روزْگاری‌ست که سودایِ بُتان، دینِ من است ۸ بیت · ۱۳۱ واژه
53. غزل شمارهٔ ۵۳ منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است ۷ بیت · ۱۰۷ واژه
54. غزل شمارهٔ ۵۴ ز گریه مَردُمِ چشمم نشسته در خون است ۹ بیت · ۱۳۳ واژه
55. غزل شمارهٔ ۵۵ خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است ۷ بیت · ۹۳ واژه
56. غزل شمارهٔ ۵۶ دل سراپردهٔ محبتِ اوست ۱۱ بیت · ۱۳۴ واژه
57. غزل شمارهٔ ۵۷ آن سیه‌چَرده که شیرینیِ عالَم با اوست ۷ بیت · ۱۱۱ واژه
58. غزل شمارهٔ ۵۸ سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست ۹ بیت · ۱۴۷ واژه
59. غزل شمارهٔ ۵۹ دارم امید عاطفتی از جناب دوست ۸ بیت · ۱۳۴ واژه
60. غزل شمارهٔ ۶۰ آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست ۹ بیت · ۱۴۱ واژه
61. غزل شمارهٔ ۶۱ صبا اگر گذری اُفتَدَت به کشور دوست ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
62. غزل شمارهٔ ۶۲ مرحبا ای پیکِ مشتاقان بده پیغامِ دوست ۸ بیت · ۱۴۳ واژه
63. غزل شمارهٔ ۶۳ رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست ۶ بیت · ۹۵ واژه
64. غزل شمارهٔ ۶۴ اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست ۸ بیت · ۱۳۰ واژه
65. غزل شمارهٔ ۶۵ خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟ ۸ بیت · ۱۱۹ واژه
66. غزل شمارهٔ ۶۶ بنال بلبل اگر با مَنَت سرِ یاری‌ست ۱۰ بیت · ۱۶۴ واژه
67. غزل شمارهٔ ۶۷ یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟ ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
68. غزل شمارهٔ ۶۸ ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست ۷ بیت · ۱۲۲ واژه
69. غزل شمارهٔ ۶۹ کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست ۱۲ بیت · ۱۹۲ واژه
70. غزل شمارهٔ ۷۰ مردم دیدهٔ ما جز به رُخَت ناظر نیست ۹ بیت · ۱۴۰ واژه
71. غزل شمارهٔ ۷۱ زاهِدِ ظاهِرپَرَست از حالِ ما، آگاه نیست ۱۱ بیت · ۱۸۴ واژه
72. غزل شمارهٔ ۷۲ راهی‌ست راهِ عِشْق که هیچَش کِنارِه نیست ۷ بیت · ۱۱۷ واژه
73. غزل شمارهٔ ۷۳ روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست ۱۲ بیت · ۲۰۷ واژه
74. غزل شمارهٔ ۷۴ حاصلِ کارگه کون و مکان این همه نیست ۹ بیت · ۱۵۵ واژه
75. غزل شمارهٔ ۷۵ خوابِ آن نرگسِ فَتّانِ تو، بی‌چیزی نیست ۶ بیت · ۱۰۱ واژه
76. غزل شمارهٔ ۷۶ جُز آسْتان تواَم در جَهان، پَناهی نیست ۹ بیت · ۱۴۳ واژه
77. غزل شمارهٔ ۷۷ بُلْبُلی، بَرگِ گُلی خوش‌رَنْگ در مِنْقار داشت ۸ بیت · ۱۳۲ واژه
78. غزل شمارهٔ ۷۸ دیدی که یار، جُز سَرِ جور و سِتَم نَداشت ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
79. غزل شمارهٔ ۷۹ کُنون که می‌دَمَد از بوستان، نَسْیمِ بِهِشْت ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
80. غزل شمارهٔ ۸۰ عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت! ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
81. غزل شمارهٔ ۸۱ صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت ۸ بیت · ۱۳۰ واژه
82. غزل شمارهٔ ۸۲ آن تُرکِ پَری چِهره که دوش اَز بَرِ ما رَفت ۹ بیت · ۱۵۵ واژه
83. غزل شمارهٔ ۸۳ گر ز دستِ زلفِ مُشکینت خطایی رفت رفت ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
84. غزل شمارهٔ ۸۴ ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفت ۹ بیت · ۱۴۳ واژه
85. غزل شمارهٔ ۸۵ شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت ۶ بیت · ۹۳ واژه
86. غزل شمارهٔ ۸۶ ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت ۸ بیت · ۱۲۱ واژه
87. غزل شمارهٔ ۸۷ حُسنت به اتفاقِ ملاحت جهان گرفت ۱۰ بیت · ۱۵۴ واژه
88. غزل شمارهٔ ۸۸ شنیده‌ام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت ۱۰ بیت · ۱۷۰ واژه
89. غزل شمارهٔ ۸۹ یا رب سببی ساز که یارم به سلامت ۹ بیت · ۱۳۶ واژه
90. غزل شمارهٔ ۹۰ ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت ۱۰ بیت · ۱۵۱ واژه
91. غزل شمارهٔ ۹۱ ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت ۱۰ بیت · ۱۴۸ واژه
92. غزل شمارهٔ ۹۲ میرِ من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت ۷ بیت · ۱۲۰ واژه
93. غزل شمارهٔ ۹۳ چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت ۸ بیت · ۱۲۱ واژه
94. غزل شمارهٔ ۹۴ زان یارِ دل‌نوازم، شُکری است با شکایت ۱۱ بیت · ۱۷۴ واژه
95. غزل شمارهٔ ۹۵ مدامم مست می‌دارد نسیمِ جَعدِ گیسویت ۷ بیت · ۱۲۲ واژه
96. غزل شمارهٔ ۹۶ دردِ ما را نیست درمان الغیاث ۵ بیت · ۶۰ واژه
97. غزل شمارهٔ ۹۷ تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج ۸ بیت · ۱۳۳ واژه
98. غزل شمارهٔ ۹۸ اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح ۸ بیت · ۱۲۵ واژه
99. غزل شمارهٔ ۹۹ دلِ من در هوایِ روی فرخ ۹ بیت · ۱۰۳ واژه
100. غزل شمارهٔ ۱۰۰ دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد ۵ بیت · ۸۵ واژه

غزل‌های ۱۰۱ تا ۱۵۰

101. غزل شمارهٔ ۱۰۱ شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بی‌بنیاد ۱۰ بیت · ۱۶۰ واژه
102. غزل شمارهٔ ۱۰۲ دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
103. غزل شمارهٔ ۱۰۳ روز وصلِ دوستداران یاد باد ۶ بیت · ۷۶ واژه
104. غزل شمارهٔ ۱۰۴ جمالت آفتابِ هر نظر باد ۸ بیت · ۹۷ واژه
105. غزل شمارهٔ ۱۰۵ صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد ۸ بیت · ۱۱۶ واژه
106. غزل شمارهٔ ۱۰۶ تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد ۷ بیت · ۱۰۱ واژه
107. غزل شمارهٔ ۱۰۷ حُسن تو همیشه در فزون باد ۹ بیت · ۱۰۷ واژه
108. غزل شمارهٔ ۱۰۸ خسروا گویِ فلک در خَمِ چوگان تو باد ۵ بیت · ۷۶ واژه
109. غزل شمارهٔ ۱۰۹ دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد ۷ بیت · ۸۹ واژه
110. غزل شمارهٔ ۱۱۰ پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتاد ۸ بیت · ۱۲۰ واژه
111. غزل شمارهٔ ۱۱۱ عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد ۱۱ بیت · ۱۷۷ واژه
112. غزل شمارهٔ ۱۱۲ آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
113. غزل شمارهٔ ۱۱۳ بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد ۶ بیت · ۹۱ واژه
114. غزل شمارهٔ ۱۱۴ همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
115. غزل شمارهٔ ۱۱۵ درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد ۷ بیت · ۱۳۰ واژه
116. غزل شمارهٔ ۱۱۶ کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
117. غزل شمارهٔ ۱۱۷ دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد ۸ بیت · ۱۴۱ واژه
118. غزل شمارهٔ ۱۱۸ آن کس که به دست جام دارد ۹ بیت · ۱۰۵ واژه
119. غزل شمارهٔ ۱۱۹ دلی که غیب نمای است و جامِ جم دارد ۹ بیت · ۱۴۴ واژه
120. غزل شمارهٔ ۱۲۰ بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد ۱۲ بیت · ۲۲۰ واژه
121. غزل شمارهٔ ۱۲۱ هر آن کاو خاطِرِ مَجموع و یارِ نازنین دارد ۹ بیت · ۱۵۸ واژه
122. غزل شمارهٔ ۱۲۲ هر آن‌که جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد ۸ بیت · ۱۲۱ واژه
123. غزل شمارهٔ ۱۲۳ مطربِ عشق عجب ساز و نوایی دارد ۹ بیت · ۱۲۶ واژه
124. غزل شمارهٔ ۱۲۴ آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد ۹ بیت · ۱۴۲ واژه
125. غزل شمارهٔ ۱۲۵ شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد ۱۰ بیت · ۱۵۱ واژه
126. غزل شمارهٔ ۱۲۶ جان، بی‌جمالِ جانان میلِ جهان ندارد ۹ بیت · ۱۳۹ واژه
127. غزل شمارهٔ ۱۲۷ روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد ۱۰ بیت · ۱۲۸ واژه
128. غزل شمارهٔ ۱۲۸ نیست دَر شهر نگاری که دلِ ما بِبَرَد ۱۰ بیت · ۱۵۷ واژه
129. غزل شمارهٔ ۱۲۹ اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد ۷ بیت · ۱۰۶ واژه
130. غزل شمارهٔ ۱۳۰ سحر بلبل حکایت با صبا کرد ۱۰ بیت · ۱۳۱ واژه
131. غزل شمارهٔ ۱۳۱ بیا که تُرکِ فلک خوانِ روزه غارت کرد ۸ بیت · ۱۱۸ واژه
132. غزل شمارهٔ ۱۳۲ به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد ۶ بیت · ۹۰ واژه
133. غزل شمارهٔ ۱۳۳ صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد ۹ بیت · ۱۳۳ واژه
134. غزل شمارهٔ ۱۳۴ بلبلی خونِ دلی خورد و گلی حاصل کرد ۷ بیت · ۱۱۰ واژه
135. غزل شمارهٔ ۱۳۵ چو باد، عزمِ سرِ کویِ یار خواهم کرد ۷ بیت · ۱۰۸ واژه
136. غزل شمارهٔ ۱۳۶ دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد ۱۰ بیت · ۱۶۲ واژه
137. غزل شمارهٔ ۱۳۷ دل از من بُرد و روی از من نهان کرد ۸ بیت · ۱۱۰ واژه
138. غزل شمارهٔ ۱۳۸ یاد باد آن که ز ما وقتِ سفر یاد نکرد ۹ بیت · ۱۴۰ واژه
139. غزل شمارهٔ ۱۳۹ رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
140. غزل شمارهٔ ۱۴۰ دلبر بِرَفت و دلشدگان را خبر نکرد ۶ بیت · ۹۱ واژه
141. غزل شمارهٔ ۱۴۱ دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟ ۷ بیت · ۱۲۰ واژه
142. غزل شمارهٔ ۱۴۲ دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد ۶ بیت · ۹۶ واژه
143. غزل شمارهٔ ۱۴۳ سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد ۱۰ بیت · ۱۶۵ واژه
144. غزل شمارهٔ ۱۴۴ به سِرِّ جامِ جم آنگه نظر توانی کرد ۱۱ بیت · ۱۶۰ واژه
145. غزل شمارهٔ ۱۴۵ چه مستیی است ندانم که رو به ما آورد ۱۰ بیت · ۱۵۷ واژه
146. غزل شمارهٔ ۱۴۶ صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می‌آورد ۸ بیت · ۱۴۵ واژه
147. غزل شمارهٔ ۱۴۷ بریدِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد ۷ بیت · ۱۰۲ واژه
148. غزل شمارهٔ ۱۴۸ یارم چو قدحْ به دست گیرد ۵ بیت · ۵۷ واژه
149. غزل شمارهٔ ۱۴۹ دلم جز مِهرِ مَه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد ۱۴ بیت · ۲۶۵ واژه
150. غزل شمارهٔ ۱۵۰ ساقی ار باده از این دست به جام اندازد ۸ بیت · ۱۲۴ واژه

غزل‌های ۱۵۱ تا ۲۰۰

151. غزل شمارهٔ ۱۵۱ دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد ۷ بیت · ۱۳۵ واژه
152. غزل شمارهٔ ۱۵۲ در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
153. غزل شمارهٔ ۱۵۳ سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد ۱۳ بیت · ۲۲۹ واژه
154. غزل شمارهٔ ۱۵۴ راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد ۱۰ بیت · ۱۵۵ واژه
155. غزل شمارهٔ ۱۵۵ اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد ۷ بیت · ۱۰۳ واژه
156. غزل شمارهٔ ۱۵۶ به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد ۹ بیت · ۱۴۰ واژه
157. غزل شمارهٔ ۱۵۷ هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد ۷ بیت · ۱۰۷ واژه
158. غزل شمارهٔ ۱۵۸ من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟ ۷ بیت · ۱۱۹ واژه
159. غزل شمارهٔ ۱۵۹ نقدِ صوفی نه همه صافیِ بی‌غَش باشد ۷ بیت · ۱۰۶ واژه
160. غزل شمارهٔ ۱۶۰ خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد ۷ بیت · ۱۰۷ واژه
161. غزل شمارهٔ ۱۶۱ کِی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
162. غزل شمارهٔ ۱۶۲ خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد ۱۱ بیت · ۱۳۸ واژه
163. غزل شمارهٔ ۱۶۳ گل بی‌رخِ یار خوش نباشد ۶ بیت · ۶۳ واژه
164. غزل شمارهٔ ۱۶۴ نفسِ بادِ صبا مُشک‌فشان خواهد شد ۹ بیت · ۱۴۱ واژه
165. غزل شمارهٔ ۱۶۵ مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد ۷ بیت · ۱۲۸ واژه
166. غزل شمارهٔ ۱۶۶ روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد ۸ بیت · ۱۲۷ واژه
167. غزل شمارهٔ ۱۶۷ ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد ۱۰ بیت · ۱۴۹ واژه
168. غزل شمارهٔ ۱۶۸ گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد ۹ بیت · ۱۵۳ واژه
169. غزل شمارهٔ ۱۶۹ یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟ ۹ بیت · ۱۶۴ واژه
170. غزل شمارهٔ ۱۷۰ زاهدِ خلوت‌نشین، دوش به مِیخانه شد ۸ بیت · ۱۱۸ واژه
171. غزل شمارهٔ ۱۷۱ دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد ۹ بیت · ۱۳۴ واژه
172. غزل شمارهٔ ۱۷۲ عشقِ تو نهالِ حیرت آمد ۷ بیت · ۷۷ واژه
173. غزل شمارهٔ ۱۷۳ در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد ۸ بیت · ۱۱۹ واژه
174. غزل شمارهٔ ۱۷۴ مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
175. غزل شمارهٔ ۱۷۵ صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد ۸ بیت · ۱۲۹ واژه
176. غزل شمارهٔ ۱۷۶ سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد ۸ بیت · ۱۱۳ واژه
177. غزل شمارهٔ ۱۷۷ نه هر که چهره برافروخت دلبری داند ۱۰ بیت · ۱۴۳ واژه
178. غزل شمارهٔ ۱۷۸ هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد ۱۱ بیت · ۱۷۴ واژه
179. غزل شمارهٔ ۱۷۹ رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند ۹ بیت · ۱۳۴ واژه
180. غزل شمارهٔ ۱۸۰ ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند ۸ بیت · ۱۲۰ واژه
181. غزل شمارهٔ ۱۸۱ بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند ۷ بیت · ۱۲۰ واژه
182. غزل شمارهٔ ۱۸۲ حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چند ۹ بیت · ۱۳۵ واژه
183. غزل شمارهٔ ۱۸۳ دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
184. غزل شمارهٔ ۱۸۴ دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند ۷ بیت · ۱۰۳ واژه
185. غزل شمارهٔ ۱۸۵ نقدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرند؟ ۷ بیت · ۱۰۴ واژه
186. غزل شمارهٔ ۱۸۶ گر مِی‌فروش حاجتِ رندان روا کند ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
187. غزل شمارهٔ ۱۸۷ دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد ۷ بیت · ۱۰۳ واژه
188. غزل شمارهٔ ۱۸۸ مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد ۷ بیت · ۱۰۷ واژه
189. غزل شمارهٔ ۱۸۹ طایرِ دولت اگر باز گذاری بِکُنَد ۹ بیت · ۱۳۶ واژه
190. غزل شمارهٔ ۱۹۰ کِلکِ مشکین تو روزی که ز ما یاد کند ۸ بیت · ۱۲۳ واژه
191. غزل شمارهٔ ۱۹۱ آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند ۹ بیت · ۱۶۴ واژه
192. غزل شمارهٔ ۱۹۲ سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟ ۱۰ بیت · ۱۷۶ واژه
193. غزل شمارهٔ ۱۹۳ در نظربازیِ ما، بی‌خبران، حیران‌اند ۱۱ بیت · ۱۶۳ واژه
194. غزل شمارهٔ ۱۹۴ سَمَن‌بویان غبارِ غم چو بنشینند، بنشانند ۸ بیت · ۱۳۳ واژه
195. غزل شمارهٔ ۱۹۵ غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند ۹ بیت · ۱۲۴ واژه
196. غزل شمارهٔ ۱۹۶ آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند ۱۲ بیت · ۱۷۷ واژه
197. غزل شمارهٔ ۱۹۷ شاهدان گر دلبری زین سان کنند ۹ بیت · ۱۱۶ واژه
198. غزل شمارهٔ ۱۹۸ گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟ ۹ بیت · ۱۴۳ واژه
199. غزل شمارهٔ ۱۹۹ واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند ۸ بیت · ۱۴۰ واژه
200. غزل شمارهٔ ۲۰۰ دانی که چنگ و عود چه تَقریر می‌کنند؟ ۱۰ بیت · ۱۵۳ واژه

غزل‌های ۲۰۱ تا ۲۵۰

201. غزل شمارهٔ ۲۰۱ شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند ۹ بیت · ۱۲۹ واژه
202. غزل شمارهٔ ۲۰۲ بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟ ۷ بیت · ۹۵ واژه
203. غزل شمارهٔ ۲۰۳ سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود ۹ بیت · ۱۴۶ واژه
204. غزل شمارهٔ ۲۰۴ یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود ۹ بیت · ۱۵۴ واژه
205. غزل شمارهٔ ۲۰۵ تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
206. غزل شمارهٔ ۲۰۶ پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود ۱۰ بیت · ۱۷۱ واژه
207. غزل شمارهٔ ۲۰۷ یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود ۹ بیت · ۱۵۲ واژه
208. غزل شمارهٔ ۲۰۸ خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
209. غزل شمارهٔ ۲۰۹ قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود ۸ بیت · ۱۳۰ واژه
210. غزل شمارهٔ ۲۱۰ دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود ۷ بیت · ۱۱۶ واژه
211. غزل شمارهٔ ۲۱۱ دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود ۸ بیت · ۱۲۹ واژه
212. غزل شمارهٔ ۲۱۲ یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود ۸ بیت · ۱۳۰ واژه
213. غزل شمارهٔ ۲۱۳ گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود ۸ بیت · ۱۳۲ واژه
214. غزل شمارهٔ ۲۱۴ دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود ۹ بیت · ۱۴۰ واژه
215. غزل شمارهٔ ۲۱۵ به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟ ۸ بیت · ۱۳۰ واژه
216. غزل شمارهٔ ۲۱۶ آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود ۱۰ بیت · ۱۶۴ واژه
217. غزل شمارهٔ ۲۱۷ مسلمانان مرا وقتی دلی بود ۸ بیت · ۹۸ واژه
218. غزل شمارهٔ ۲۱۸ در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد ۹ بیت · ۱۴۶ واژه
219. غزل شمارهٔ ۲۱۹ کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود ۱۰ بیت · ۱۵۸ واژه
220. غزل شمارهٔ ۲۲۰ از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
221. غزل شمارهٔ ۲۲۱ چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد ۸ بیت · ۱۱۹ واژه
222. غزل شمارهٔ ۲۲۲ از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود ۷ بیت · ۱۱۰ واژه
223. غزل شمارهٔ ۲۲۳ هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
224. غزل شمارهٔ ۲۲۴ خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود ۱۱ بیت · ۱۷۲ واژه
225. غزل شمارهٔ ۲۲۵ ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود ۸ بیت · ۱۲۱ واژه
226. غزل شمارهٔ ۲۲۶ ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود ۱۰ بیت · ۱۵۲ واژه
227. غزل شمارهٔ ۲۲۷ گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود ۸ بیت · ۱۲۵ واژه
228. غزل شمارهٔ ۲۲۸ گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟ ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
229. غزل شمارهٔ ۲۲۹ بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد ۷ بیت · ۱۰۵ واژه
230. غزل شمارهٔ ۲۳۰ اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید ۹ بیت · ۱۴۰ واژه
231. غزل شمارهٔ ۲۳۱ گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید ۸ بیت · ۱۲۲ واژه
232. غزل شمارهٔ ۲۳۲ بر سرِ آنم که گر ز دست برآید ۸ بیت · ۱۱۱ واژه
233. غزل شمارهٔ ۲۳۳ دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید ۶ بیت · ۹۶ واژه
234. غزل شمارهٔ ۲۳۴ چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید ۷ بیت · ۱۰۷ واژه
235. غزل شمارهٔ ۲۳۵ زهی خجسته زمانی که یار بازآید ۷ بیت · ۱۰۰ واژه
236. غزل شمارهٔ ۲۳۶ اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید ۸ بیت · ۱۱۱ واژه
237. غزل شمارهٔ ۲۳۷ نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید ۹ بیت · ۱۴۶ واژه
238. غزل شمارهٔ ۲۳۸ جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید ۹ بیت · ۱۴۸ واژه
239. غزل شمارهٔ ۲۳۹ رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید ۸ بیت · ۱۱۹ واژه
240. غزل شمارهٔ ۲۴۰ ابرِ آذاری برآمد بادِ نوروزی وزید ۹ بیت · ۱۵۶ واژه
241. غزل شمارهٔ ۲۴۱ معاشران ز حریفِ شبانه یاد آرید ۷ بیت · ۹۹ واژه
242. غزل شمارهٔ ۲۴۲ بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید ۹ بیت · ۱۳۷ واژه
243. غزل شمارهٔ ۲۴۳ بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید ۱۲ بیت · ۱۹۳ واژه
244. غزل شمارهٔ ۲۴۴ معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید ۸ بیت · ۱۲۱ واژه
245. غزل شمارهٔ ۲۴۵ الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار! ۱۲ بیت · ۱۵۳ واژه
246. غزل شمارهٔ ۲۴۶ عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار ۱۰ بیت · ۱۵۳ واژه
247. غزل شمارهٔ ۲۴۷ صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار ۸ بیت · ۱۳۱ واژه
248. غزل شمارهٔ ۲۴۸ ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر ۷ بیت · ۱۲۲ واژه
249. غزل شمارهٔ ۲۴۹ ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار ۱۰ بیت · ۱۶۰ واژه
250. غزل شمارهٔ ۲۵۰ روی بِنْمای و وجودِ خودم از یاد بِبَر ۹ بیت · ۱۳۸ واژه

غزل‌های ۲۵۱ تا ۳۰۰

251. غزل شمارهٔ ۲۵۱ شبِ وصل است و طی شد نامهٔ هَجر ۶ بیت · ۷۹ واژه
252. غزل شمارهٔ ۲۵۲ گر بُوَد عمر، به میخانه رَسَم بارِ دِگَر ۹ بیت · ۱۳۹ واژه
253. غزل شمارهٔ ۲۵۳ ای خُرَّم از فروغِ رُخَت لاله زارِ عمر ۹ بیت · ۱۴۱ واژه
254. غزل شمارهٔ ۲۵۴ دیگر ز شاخِ سروِ سَهی بلبلِ صبور ۷ بیت · ۱۱۳ واژه
255. غزل شمارهٔ ۲۵۵ یوسفِ گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور ۱۰ بیت · ۱۷۲ واژه
256. غزل شمارهٔ ۲۵۶ نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر ۱۲ بیت · ۱۷۶ واژه
257. غزل شمارهٔ ۲۵۷ روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر ۱۰ بیت · ۱۸۵ واژه
258. غزل شمارهٔ ۲۵۸ هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز ۹ بیت · ۱۴۲ واژه
259. غزل شمارهٔ ۲۵۹ منم که دیده به دیدارِ دوست کردم باز ۷ بیت · ۱۰۵ واژه
260. غزل شمارهٔ ۲۶۰ ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز ۹ بیت · ۱۴۵ واژه
261. غزل شمارهٔ ۲۶۱ درآ که در دلِ خسته، توان درآید باز ۶ بیت · ۹۵ واژه
262. غزل شمارهٔ ۲۶۲ حالِ خونین دلان که گوید باز؟ ۷ بیت · ۸۳ واژه
263. غزل شمارهٔ ۲۶۳ بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
264. غزل شمارهٔ ۲۶۴ خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز ۹ بیت · ۱۴۵ واژه
265. غزل شمارهٔ ۲۶۵ برنیامد از تمنّایِ لَبَت کامم هنوز ۹ بیت · ۱۵۴ واژه
266. غزل شمارهٔ ۲۶۶ دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیز ۸ بیت · ۱۱۸ واژه
267. غزل شمارهٔ ۲۶۷ ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس ۹ بیت · ۱۵۳ واژه
268. غزل شمارهٔ ۲۶۸ گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس ۸ بیت · ۱۳۴ واژه
269. غزل شمارهٔ ۲۶۹ دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس ۹ بیت · ۱۲۹ واژه
270. غزل شمارهٔ ۲۷۰ دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس ۷ بیت · ۸۷ واژه
271. غزل شمارهٔ ۲۷۱ دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس ۸ بیت · ۱۴۱ واژه
272. غزل شمارهٔ ۲۷۲ باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
273. غزل شمارهٔ ۲۷۳ اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش ۹ بیت · ۱۴۲ واژه
274. غزل شمارهٔ ۲۷۴ به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش ۷ بیت · ۱۱۰ واژه
275. غزل شمارهٔ ۲۷۵ صوفی گُلی بچین و مُرَقَّع به خار بخش ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
276. غزل شمارهٔ ۲۷۶ باغبان گر پنج‌روزی صحبتِ گل بایدش ۸ بیت · ۱۲۵ واژه
277. غزل شمارهٔ ۲۷۷ فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش ۹ بیت · ۱۳۹ واژه
278. غزل شمارهٔ ۲۷۸ شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش ۷ بیت · ۱۲۱ واژه
279. غزل شمارهٔ ۲۷۹ خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش ۹ بیت · ۱۰۰ واژه
280. غزل شمارهٔ ۲۸۰ چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش ۷ بیت · ۱۰۶ واژه
281. غزل شمارهٔ ۲۸۱ یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش ۹ بیت · ۱۴۹ واژه
282. غزل شمارهٔ ۲۸۲ بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش ۷ بیت · ۸۳ واژه
283. غزل شمارهٔ ۲۸۳ سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش ۹ بیت · ۱۳۲ واژه
284. غزل شمارهٔ ۲۸۴ هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش ۹ بیت · ۱۰۴ واژه
285. غزل شمارهٔ ۲۸۵ در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش ۹ بیت · ۱۳۶ واژه
286. غزل شمارهٔ ۲۸۶ دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش ۹ بیت · ۱۵۱ واژه
287. غزل شمارهٔ ۲۸۷ ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش ۷ بیت · ۱۲۳ واژه
288. غزل شمارهٔ ۲۸۸ کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش ۷ بیت · ۱۲۹ واژه
289. غزل شمارهٔ ۲۸۹ مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
290. غزل شمارهٔ ۲۹۰ دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش ۸ بیت · ۱۲۰ واژه
291. غزل شمارهٔ ۲۹۱ ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش ۷ بیت · ۱۱۶ واژه
292. غزل شمارهٔ ۲۹۲ قسم به حشمت و جاه و جلالِ شاه شجاع ۷ بیت · ۱۰۸ واژه
293. غزل شمارهٔ ۲۹۳ بامدادان که ز خلوتگَهِ کاخِ اِبداع ۸ بیت · ۱۱۳ واژه
294. غزل شمارهٔ ۲۹۴ در وفایِ عشقِ تو، مشهورِ خوبانم چو شمع ۱۱ بیت · ۱۸۵ واژه
295. غزل شمارهٔ ۲۹۵ سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
296. غزل شمارهٔ ۲۹۶ طالع اگر مدد دهد، دامنَش آوَرَم به کف ۹ بیت · ۱۵۱ واژه
297. غزل شمارهٔ ۲۹۷ زبانِ خامه ندارد سرِ بیان فِراق ۱۲ بیت · ۱۸۶ واژه
298. غزل شمارهٔ ۲۹۸ مقامِ امن و مِیِ بی‌غَش و رفیقِ شَفیق ۹ بیت · ۱۴۲ واژه
299. غزل شمارهٔ ۲۹۹ اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک ۷ بیت · ۱۱۰ واژه
300. غزل شمارهٔ ۳۰۰ هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک ۹ بیت · ۱۴۱ واژه

غزل‌های ۳۰۱ تا ۳۵۰

301. غزل شمارهٔ ۳۰۱ ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
302. غزل شمارهٔ ۳۰۲ خوش خبر باشی ای نسیمِ شِمال ۱۰ بیت · ۱۰۵ واژه
303. غزل شمارهٔ ۳۰۳ شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال ۷ بیت · ۱۰۸ واژه
304. غزل شمارهٔ ۳۰۴ دارایِ جهان نصرتِ دین خسروِ کامل ۹ بیت · ۱۳۶ واژه
305. غزل شمارهٔ ۳۰۵ به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل ۷ بیت · ۱۱۹ واژه
306. غزل شمارهٔ ۳۰۶ اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول ۹ بیت · ۱۴۹ واژه
307. غزل شمارهٔ ۳۰۷ هر نکته‌ای که گفتم در وصفِ آن شَمایل ۸ بیت · ۱۲۰ واژه
308. غزل شمارهٔ ۳۰۸ ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل ۸ بیت · ۱۰۷ واژه
309. غزل شمارهٔ ۳۰۹ عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْ‌فام ۹ بیت · ۱۳۷ واژه
310. غزل شمارهٔ ۳۱۰ مرحبا طایرِ فَرُّخ پِیِ فرخنده پیام ۹ بیت · ۱۴۱ واژه
311. غزل شمارهٔ ۳۱۱ عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته‌ام ۶ بیت · ۱۰۰ واژه
312. غزل شمارهٔ ۳۱۲ بُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم ۷ بیت · ۱۰۲ واژه
313. غزل شمارهٔ ۳۱۳ بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم ۹ بیت · ۱۳۰ واژه
314. غزل شمارهٔ ۳۱۴ دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم ۹ بیت · ۱۴۳ واژه
315. غزل شمارهٔ ۳۱۵ به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
316. غزل شمارهٔ ۳۱۶ زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم ۹ بیت · ۱۳۹ واژه
317. غزل شمارهٔ ۳۱۷ فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم ۹ بیت · ۱۳۷ واژه
318. غزل شمارهٔ ۳۱۸ مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم ۸ بیت · ۱۵۹ واژه
319. غزل شمارهٔ ۳۱۹ سال‌ها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم ۱۰ بیت · ۱۵۲ واژه
320. غزل شمارهٔ ۳۲۰ دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم ۸ بیت · ۱۲۹ واژه
321. غزل شمارهٔ ۳۲۱ هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم ۱۰ بیت · ۱۵۵ واژه
322. غزل شمارهٔ ۳۲۲ خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم ۹ بیت · ۱۴۸ واژه
323. غزل شمارهٔ ۳۲۳ ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم ۷ بیت · ۸۰ واژه
324. غزل شمارهٔ ۳۲۴ گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم ۸ بیت · ۱۳۱ واژه
325. غزل شمارهٔ ۳۲۵ گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم ۹ بیت · ۱۳۷ واژه
326. غزل شمارهٔ ۳۲۶ در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
327. غزل شمارهٔ ۳۲۷ مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم ۱۰ بیت · ۱۷۲ واژه
328. غزل شمارهٔ ۳۲۸ من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟ ۷ بیت · ۱۰۸ واژه
329. غزل شمارهٔ ۳۲۹ جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرم ۲۵ بیت · ۳۶۰ واژه
330. غزل شمارهٔ ۳۳۰ تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم ۷ بیت · ۱۱۱ واژه
331. غزل شمارهٔ ۳۳۱ به تیغم گَر کشد دستش نگیرم ۷ بیت · ۸۵ واژه
332. غزل شمارهٔ ۳۳۲ مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم ۱۱ بیت · ۱۳۹ واژه
333. غزل شمارهٔ ۳۳۳ نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم ۹ بیت · ۱۲۸ واژه
334. غزل شمارهٔ ۳۳۴ گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم ۹ بیت · ۱۳۹ واژه
335. غزل شمارهٔ ۳۳۵ در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم ۹ بیت · ۱۲۸ واژه
336. غزل شمارهٔ ۳۳۶ مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم ۷ بیت · ۱۰۸ واژه
337. غزل شمارهٔ ۳۳۷ چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم ۷ بیت · ۱۰۱ واژه
338. غزل شمارهٔ ۳۳۸ من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم ۹ بیت · ۱۳۱ واژه
339. غزل شمارهٔ ۳۳۹ خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم ۷ بیت · ۱۱۰ واژه
340. غزل شمارهٔ ۳۴۰ من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم ۹ بیت · ۱۵۰ واژه
341. غزل شمارهٔ ۳۴۱ گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم ۷ بیت · ۱۰۶ واژه
342. غزل شمارهٔ ۳۴۲ حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم ۷ بیت · ۱۰۵ واژه
343. غزل شمارهٔ ۳۴۳ چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم ۹ بیت · ۱۳۰ واژه
344. غزل شمارهٔ ۳۴۴ عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم ۷ بیت · ۱۳۰ واژه
345. غزل شمارهٔ ۳۴۵ بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟ ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
346. غزل شمارهٔ ۳۴۶ من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم ۱۲ بیت · ۲۱۱ واژه
347. غزل شمارهٔ ۳۴۷ صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟ ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
348. غزل شمارهٔ ۳۴۸ دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
349. غزل شمارهٔ ۳۴۹ دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
350. غزل شمارهٔ ۳۵۰ به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم ۹ بیت · ۱۳۶ واژه

غزل‌های ۳۵۱ تا ۴۰۰

351. غزل شمارهٔ ۳۵۱ حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
352. غزل شمارهٔ ۳۵۲ روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم ۸ بیت · ۱۳۶ واژه
353. غزل شمارهٔ ۳۵۳ من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم ۷ بیت · ۱۰۸ واژه
354. غزل شمارهٔ ۳۵۴ به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم ۹ بیت · ۱۵۳ واژه
355. غزل شمارهٔ ۳۵۵ حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم ۹ بیت · ۱۳۵ واژه
356. غزل شمارهٔ ۳۵۶ گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم ۹ بیت · ۱۶۶ واژه
357. غزل شمارهٔ ۳۵۷ در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
358. غزل شمارهٔ ۳۵۸ غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم ۹ بیت · ۱۳۶ واژه
359. غزل شمارهٔ ۳۵۹ خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم ۹ بیت · ۱۳۶ واژه
360. غزل شمارهٔ ۳۶۰ گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
361. غزل شمارهٔ ۳۶۱ آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم ۹ بیت · ۱۳۲ واژه
362. غزل شمارهٔ ۳۶۲ دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم ۱۶ بیت · ۲۴۴ واژه
363. غزل شمارهٔ ۳۶۳ دَردَم از یار است و درمان نیز هم ۹ بیت · ۱۲۰ واژه
364. غزل شمارهٔ ۳۶۴ ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
365. غزل شمارهٔ ۳۶۵ عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم ۹ بیت · ۱۳۸ واژه
366. غزل شمارهٔ ۳۶۶ ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
367. غزل شمارهٔ ۳۶۷ فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم ۱۱ بیت · ۱۷۸ واژه
368. غزل شمارهٔ ۳۶۸ خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم ۹ بیت · ۱۳۱ واژه
369. غزل شمارهٔ ۳۶۹ ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم ۷ بیت · ۸۱ واژه
370. غزل شمارهٔ ۳۷۰ صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم ۷ بیت · ۱۳۰ واژه
371. غزل شمارهٔ ۳۷۱ ما درس سحر در ره میخانه نهادیم ۸ بیت · ۱۲۴ واژه
372. غزل شمارهٔ ۳۷۲ بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم ۸ بیت · ۱۲۶ واژه
373. غزل شمارهٔ ۳۷۳ خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم ۱۲ بیت · ۱۷۷ واژه
374. غزل شمارهٔ ۳۷۴ بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم ۸ بیت · ۱۳۹ واژه
375. غزل شمارهٔ ۳۷۵ صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم ۸ بیت · ۱۲۰ واژه
376. غزل شمارهٔ ۳۷۶ دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
377. غزل شمارهٔ ۳۷۷ ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
378. غزل شمارهٔ ۳۷۸ ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم ۸ بیت · ۱۲۳ واژه
379. غزل شمارهٔ ۳۷۹ سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم ۹ بیت · ۱۲۷ واژه
380. غزل شمارهٔ ۳۸۰ بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم ۷ بیت · ۱۱۶ واژه
381. غزل شمارهٔ ۳۸۱ گرچه ما بندگان پادشهیم ۱۰ بیت · ۱۰۹ واژه
382. غزل شمارهٔ ۳۸۲ فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان ۸ بیت · ۱۵۰ واژه
383. غزل شمارهٔ ۳۸۳ چندان که گفتم غم با طبیبان ۶ بیت · ۶۵ واژه
384. غزل شمارهٔ ۳۸۴ می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان ۷ بیت · ۱۰۵ واژه
385. غزل شمارهٔ ۳۸۵ یا رب آن آهوی مشکین به خُتَن باز رسان ۷ بیت · ۱۱۷ واژه
386. غزل شمارهٔ ۳۸۶ خدا را کم نشین با خرقه پوشان ۷ بیت · ۸۳ واژه
387. غزل شمارهٔ ۳۸۷ شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان ۹ بیت · ۱۴۵ واژه
388. غزل شمارهٔ ۳۸۸ بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن ۷ بیت · ۱۰۸ واژه
389. غزل شمارهٔ ۳۸۹ چو گل هر دم به بویت جامه در تن ۹ بیت · ۱۲۷ واژه
390. غزل شمارهٔ ۳۹۰ افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن ۱۱ بیت · ۱۷۴ واژه
391. غزل شمارهٔ ۳۹۱ خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟ ۷ بیت · ۱۱۹ واژه
392. غزل شمارهٔ ۳۹۲ دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن ۷ بیت · ۱۰۰ واژه
393. غزل شمارهٔ ۳۹۳ منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن ۹ بیت · ۱۳۶ واژه
394. غزل شمارهٔ ۳۹۴ ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حُسن ۸ بیت · ۱۲۲ واژه
395. غزل شمارهٔ ۳۹۵ گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن ۸ بیت · ۱۲۲ واژه
396. غزل شمارهٔ ۳۹۶ صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن ۶ بیت · ۸۸ واژه
397. غزل شمارهٔ ۳۹۷ ز در در آ و شبستان ما منور کن ۱۲ بیت · ۱۸۳ واژه
398. غزل شمارهٔ ۳۹۸ ای نور چشم من سخنی هست گوش کن ۹ بیت · ۱۳۴ واژه
399. غزل شمارهٔ ۳۹۹ کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن ۷ بیت · ۹۸ واژه
400. غزل شمارهٔ ۴۰۰ بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من ۱۰ بیت · ۱۵۳ واژه

غزل‌های ۴۰۱ تا ۴۵۰

401. غزل شمارهٔ ۴۰۱ چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من ۸ بیت · ۱۴۲ واژه
402. غزل شمارهٔ ۴۰۲ نکته‌ای دلکَش بگویم خالِ آن مَه‌رو ببین ۸ بیت · ۱۳۵ واژه
403. غزل شمارهٔ ۴۰۳ شراب لعل‌کش و روی مه‌جبینان بین ۷ بیت · ۹۵ واژه
404. غزل شمارهٔ ۴۰۴ می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این ۷ بیت · ۱۱۹ واژه
405. غزل شمارهٔ ۴۰۵ به جان پیر خرابات و حق صحبت او ۸ بیت · ۱۲۳ واژه
406. غزل شمارهٔ ۴۰۶ گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو ۷ بیت · ۱۰۵ واژه
407. غزل شمارهٔ ۴۰۷ مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نو ۸ بیت · ۱۲۷ واژه
408. غزل شمارهٔ ۴۰۸ ای آفتاب آینه دار جمال تو ۱۱ بیت · ۱۵۵ واژه
409. غزل شمارهٔ ۴۰۹ ای خونبهای نافه چین خاک راه تو ۷ بیت · ۱۰۵ واژه
410. غزل شمارهٔ ۴۱۰ ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو ۹ بیت · ۱۳۷ واژه
411. غزل شمارهٔ ۴۱۱ تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو ۸ بیت · ۱۳۶ واژه
412. غزل شمارهٔ ۴۱۲ مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو ۸ بیت · ۱۵۷ واژه
413. غزل شمارهٔ ۴۱۳ خط عذار یار که بگرفت ماه از او ۹ بیت · ۱۴۳ واژه
414. غزل شمارهٔ ۴۱۴ گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟ ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
415. غزل شمارهٔ ۴۱۵ ای پیک راستان خبر یار ما بگو ۱۱ بیت · ۱۷۰ واژه
416. غزل شمارهٔ ۴۱۶ خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه ۷ بیت · ۱۱۳ واژه
417. غزل شمارهٔ ۴۱۷ عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه ۷ بیت · ۸۲ واژه
418. غزل شمارهٔ ۴۱۸ گر تیغ بارد در کوی آن ماه ۷ بیت · ۸۱ واژه
419. غزل شمارهٔ ۴۱۹ وصال او ز عمر جاودان به ۱۱ بیت · ۱۴۳ واژه
420. غزل شمارهٔ ۴۲۰ ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟ ۷ بیت · ۱۰۹ واژه
421. غزل شمارهٔ ۴۲۱ درِ سرایِ مغان رُفته بود و آب‌زده ۱۲ بیت · ۱۸۰ واژه
422. غزل شمارهٔ ۴۲۲ ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای ۷ بیت · ۱۱۶ واژه
423. غزل شمارهٔ ۴۲۳ دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده ۹ بیت · ۱۳۴ واژه
424. غزل شمارهٔ ۴۲۴ از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای ۵ بیت · ۷۴ واژه
425. غزل شمارهٔ ۴۲۵ دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده ۱۰ بیت · ۱۴۴ واژه
426. غزل شمارهٔ ۴۲۶ از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه ۶ بیت · ۸۰ واژه
427. غزل شمارهٔ ۴۲۷ چراغ روی تو را شمع گشت پروانه ۹ بیت · ۱۳۵ واژه
428. غزل شمارهٔ ۴۲۸ سحرگاهان، که مخمورِ شبانه ۱۰ بیت · ۱۱۸ واژه
429. غزل شمارهٔ ۴۲۹ ساقی بیا که شد قدحِ لاله پر ز می ۱۲ بیت · ۱۹۴ واژه
430. غزل شمارهٔ ۴۳۰ به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی ۹ بیت · ۱۳۸ واژه
431. غزل شمارهٔ ۴۳۱ لبش می‌بوسم و در می‌کشم می ۹ بیت · ۱۲۷ واژه
432. غزل شمارهٔ ۴۳۲ مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی ۶ بیت · ۹۲ واژه
433. غزل شمارهٔ ۴۳۳ ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی ۱۳ بیت · ۲۰۵ واژه
434. غزل شمارهٔ ۴۳۴ ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی ۸ بیت · ۱۲۴ واژه
435. غزل شمارهٔ ۴۳۵ با مدّعی مگویید، اسرارِ عشق و مستی ۷ بیت · ۱۰۵ واژه
436. غزل شمارهٔ ۴۳۶ آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی ۸ بیت · ۱۱۵ واژه
437. غزل شمارهٔ ۴۳۷ ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی ۹ بیت · ۱۳۱ واژه
438. غزل شمارهٔ ۴۳۸ سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادي ۸ بیت · ۹۱ واژه
439. غزل شمارهٔ ۴۳۹ دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی ۱۰ بیت · ۱۴۵ واژه
440. غزل شمارهٔ ۴۴۰ سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی ۸ بیت · ۱۳۶ واژه
441. غزل شمارهٔ ۴۴۱ چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟ ۶ بیت · ۹۰ واژه
442. غزل شمارهٔ ۴۴۲ به جان او که گرم دسترس به جان بودی ۸ بیت · ۱۱۷ واژه
443. غزل شمارهٔ ۴۴۳ چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
444. غزل شمارهٔ ۴۴۴ شهری‌ست پُر ظریفان وز هر طرف نگاری ۸ بیت · ۱۲۳ واژه
445. غزل شمارهٔ ۴۴۵ تو را که هر چه مراد است در جهان داری ۱۰ بیت · ۱۶۴ واژه
446. غزل شمارهٔ ۴۴۶ صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری ۹ بیت · ۱۴۳ واژه
447. غزل شمارهٔ ۴۴۷ بیا با ما مَوَرز این کینه‌داری ۷ بیت · ۸۷ واژه
448. غزل شمارهٔ ۴۴۸ ای که در کوی خرابات مقامی داری ۸ بیت · ۱۲۷ واژه
449. غزل شمارهٔ ۴۴۹ ای که مهجوری عشاق روا می‌داری ۷ بیت · ۱۱۲ واژه
450. غزل شمارهٔ ۴۵۰ روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری ۱۱ بیت · ۱۸۰ واژه

غزل‌های ۴۵۱ تا ۴۹۵

451. غزل شمارهٔ ۴۵۱ خوش کرد یاوری فلکت روز داوری ۹ بیت · ۱۳۷ واژه
452. غزل شمارهٔ ۴۵۲ طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری ۱۴ بیت · ۲۱۲ واژه
453. غزل شمارهٔ ۴۵۳ ای که دایم به خویش مغروری ۵ بیت · ۵۵ واژه
454. غزل شمارهٔ ۴۵۴ ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی ۱۴ بیت · ۲۴۶ واژه
455. غزل شمارهٔ ۴۵۵ عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی ۹ بیت · ۱۴۱ واژه
456. غزل شمارهٔ ۴۵۶ نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی ۷ بیت · ۱۱۸ واژه
457. غزل شمارهٔ ۴۵۷ هزار جهد بکردم که یار من باشی ۱۰ بیت · ۱۴۵ واژه
458. غزل شمارهٔ ۴۵۸ ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی ۸ بیت · ۱۳۵ واژه
459. غزل شمارهٔ ۴۵۹ زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی ۸ بیت · ۱۳۵ واژه
460. غزل شمارهٔ ۴۶۰ سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ ۱۴ بیت · ۱۴۳ واژه
461. غزل شمارهٔ ۴۶۱ کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی ۹ بیت · ۱۲۹ واژه
462. غزل شمارهٔ ۴۶۲ یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي ۹ بیت · ۱۳۴ واژه
463. غزل شمارهٔ ۴۶۳ سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي ۱۲ بیت · ۱۳۸ واژه
464. غزل شمارهٔ ۴۶۴ بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی ۷ بیت · ۱۱۴ واژه
465. غزل شمارهٔ ۴۶۵ رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی ۷ بیت · ۱۰۶ واژه
466. غزل شمارهٔ ۴۶۶ این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی ۷ بیت · ۱۱۳ واژه
467. غزل شمارهٔ ۴۶۷ زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی ۸ بیت · ۱۱۹ واژه
468. غزل شمارهٔ ۴۶۸ که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟ ۹ بیت · ۱۵۱ واژه
469. غزل شمارهٔ ۴۶۹ أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی ۱۰ بیت · ۱۵۰ واژه
470. غزل شمارهٔ ۴۷۰ سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی ۹ بیت · ۱۴۳ واژه
471. غزل شمارهٔ ۴۷۱ ز دلبرم که رساند نوازش قلمی ۱۱ بیت · ۱۶۹ واژه
472. غزل شمارهٔ ۴۷۲ اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ ۱۰ بیت · ۱۴۱ واژه
473. غزل شمارهٔ ۴۷۳ وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی ۱۳ بیت · ۱۸۷ واژه
474. غزل شمارهٔ ۴۷۴ هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی ۹ بیت · ۱۵۰ واژه
475. غزل شمارهٔ ۴۷۵ گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی ۷ بیت · ۹۵ واژه
476. غزل شمارهٔ ۴۷۶ نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی ۷ بیت · ۱۲۶ واژه
477. غزل شمارهٔ ۴۷۷ دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی ۹ بیت · ۱۳۹ واژه
478. غزل شمارهٔ ۴۷۸ نوش کن جامِ شرابِ یک منی ۶ بیت · ۷۵ واژه
479. غزل شمارهٔ ۴۷۹ صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی ۶ بیت · ۱۰۰ واژه
480. غزل شمارهٔ ۴۸۰ ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی ۷ بیت · ۱۰۸ واژه
481. غزل شمارهٔ ۴۸۱ بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی ۸ بیت · ۱۱۸ واژه
482. غزل شمارهٔ ۴۸۲ ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی ۸ بیت · ۱۲۲ واژه
483. غزل شمارهٔ ۴۸۳ سحرگه ره ‎روی در سرزمینی ۱۱ بیت · ۱۲۷ واژه
484. غزل شمارهٔ ۴۸۴ تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی ۱۲ بیت · ۱۸۵ واژه
485. غزل شمارهٔ ۴۸۵ ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی ۸ بیت · ۱۳۱ واژه
486. غزل شمارهٔ ۴۸۶ بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی ۹ بیت · ۱۲۴ واژه
487. غزل شمارهٔ ۴۸۷ ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی ۱۰ بیت · ۱۵۷ واژه
488. غزل شمارهٔ ۴۸۸ سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی ۹ بیت · ۱۲۸ واژه
489. غزل شمارهٔ ۴۸۹ ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی ۱۴ بیت · ۲۰۶ واژه
490. غزل شمارهٔ ۴۹۰ در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی ۱۰ بیت · ۱۵۵ واژه
491. غزل شمارهٔ ۴۹۱ به چشم کرده‌ام ابرویِ ماه‌سیمایی ۱۰ بیت · ۱۴۷ واژه
492. غزل شمارهٔ ۴۹۲ سلامی چو بوی خوش آشنایی ۱۱ بیت · ۱۲۸ واژه
493. غزل شمارهٔ ۴۹۳ اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی ۱۲ بیت · ۱۸۳ واژه
494. غزل شمارهٔ ۴۹۴ اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی ۸ بیت · ۱۳۰ واژه
495. غزل شمارهٔ ۴۹۵ مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟ ۸ بیت · ۱۲۸ واژه

پرتکرارترین گروه‌های واژگانی در مجموعه

این جدول فقط حضور واژه‌های تعریف‌شده را در غزل‌ها می‌شمارد. برچسب‌ها خلاصه چند واژه هم‌خانواده‌اند و درباره معنای ادبی غزل حکم نمی‌دهند.

منبع متن و شیوه استفاده

متن غزل‌ها بر پایه نسخه دیجیتال غزلیات حافظ در گنجور است. این اشعار میراث ادبی در مالکیت عمومی‌اند و نام گنجور به‌عنوان منبع نسخه دیجیتال درج شده است.

متن اشعار: میراث ادبی در مالکیت عمومی؛ بازنشر با ذکر منبع گنجور