متن کامل غزل شمارهٔ ۱۳۹
- رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد
- سیلِ سرشک ما ز دلش کین به در نَبُرد در سنگِ خاره قطرهٔ باران اثر نکرد
- یا رب تو آن جوانِ دلاور نگاهدار کز تیرِ آهِ گوشهنشینان حذر نکرد
- ماهی و مرغْ دوش ز افغانِ من نَخُفت وان شوخْدیده بین که سر از خواب برنکرد
- میخواستم که میرَمَش اندر قدم چو شمع او خود گذر به ما چو نسیمِ سحر نکرد
- جانا کدام سنگدلِ بیکفایت است کاو پیشِ زخمِ تیغِ تو جان را سپر نکرد؟
- کِلکِ زبانبریدهٔ حافظ در انجمن با کس نگفت رازِ تو تا تَرکِ سر نکرد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولرو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد
صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد
مقطع؛ بیت پایانیکِلکِ زبانبریدهٔ حافظ در انجمن
با کس نگفت رازِ تو تا تَرکِ سر نکرد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۲
- واژه یکتا
- ۹۱
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۴
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
چشم (۱)، دیده (۱)، سرشک (۱)
نسیم (۱)
یا رب (۱)
سحر (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۳۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
