متن کامل غزل شمارهٔ ۲۹۵
- سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ
- به جلوهٔ گلِ سوری نگاه میکردم که بود در شبِ تیره به روشنی چو چراغ
- چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرور که داشت از دلِ بلبل هزار گونه فَراغ
- گشاده نرگسِ رعنا ز حسرت آب از چشم نهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغ
- زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن دهان گُشاده شقایق چو مردمِ ایغاغ
- یکی چو باده پرستان صُراحی اندر دست یکی چو ساقیِ مستان به کف گرفته اَیاغ
- نشاط و عیش و جوانی چو گُل غنیمت دان که حافظا نَبُوَد بر رسول غیر بَلاغ
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولسَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ
که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ
مقطع؛ بیت پایانینشاط و عیش و جوانی چو گُل غنیمت دان
که حافظا نَبُوَد بر رسول غیر بَلاغ
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۹
- واژه یکتا
- ۸۲
- نویسه بدون فاصله
- ۳۵۷
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۲)، گلستان (۱)، باغ (۱)، بلبل (۲)، نرگس (۱)، لاله (۱)
باده (۱)، ساقی (۱)
سحر (۱)، شب (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۹۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
