متن کامل غزل شمارهٔ ۳۱۳
- بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم مشتاقِ بندگیّ و دعاگویِ دولتم
- زان جا که فیضِ جامِ سعادت فروغِ توست بیرون شدی نُمای ز ظلماتِ حیرتم
- هرچند غرقِ بحرِ گناهم ز صد جهت تا آشِنایِ عشق شدم ز اهل رحمتم
- عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم کاین بود سرنوشت ز دیوانِ قسمتم
- مِی خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار این موهبت رسید ز میراثِ فطرتم
- من کز وطن سفر نَگُزیدَم به عمرِ خویش در عشقِ دیدن تو هواخواهِ غربتم
- دریا و کوه در رَه و من خسته و ضعیف ای خِضْرِ پِی خجسته مدد کن به همتم
- دورم به صورت از درِ دولتسرایِ تو لیکن به جان و دل ز مقیمانِ حضرتم
- حافظ به پیشِ چشم تو خواهد سِپُرد جان در این خیالم اَر بدهد عمر مهلتم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم
مشتاقِ بندگیّ و دعاگویِ دولتم
مقطع؛ بیت پایانیحافظ به پیشِ چشم تو خواهد سِپُرد جان
در این خیالم اَر بدهد عمر مهلتم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۰
- واژه یکتا
- ۹۹
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۴
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۲)
جام (۱)
سفر (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۱۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
