متن کامل غزل شمارهٔ ۳۱۲
- بُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم لِلّهِ حمدُ مُعتَرِفٍ غایةَ النِّعَم
- آن خوش خبر کجاست؟ که این فتح، مژده داد تا جان فِشانَمَش چو زر و سیم در قَدَم
- از بازگشتِ شاه در این طُرفِه منزل است آهنگِ خصم او به سراپردهٔ عَدَم
- پیمان شکن هرآینه گَردَد شکسته حال انَّ العُهودَ عِندَ مَلیکِ النُّهی ذِمَم
- میجست از سحابِ اَمل رحمتی ولی جز دیدهاش مُعاینه بیرون نداد نَم
- در نیلِ غم فُتاد؛ سپهرش به طنز گفت الآنَ قَد نَدِمتَ و ما یَنفَعُ النَّدَم؟
- ساقی چو یارِ مَه رخ و از اهلِ راز بود حافظ بخورد باده و شیخ و فقیه هم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم
لِلّهِ حمدُ مُعتَرِفٍ غایةَ النِّعَم
مقطع؛ بیت پایانیساقی چو یارِ مَه رخ و از اهلِ راز بود
حافظ بخورد باده و شیخ و فقیه هم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۲
- واژه یکتا
- ۹۱
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۳
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)، ساقی (۱)
منزل (۱)
شاه (۱)
یار (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۱۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
