متن کامل غزل شمارهٔ ۳۷۵
- صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم
- نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم دلق ریا به آب خرابات برکشیم
- فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم
- بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم
- عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم
- سر خدا که در تتق غیب منزویست مستانهاش نقاب ز رخسار برکشیم
- کو جلوهای ز ابروی او تا چو ماه نو گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم
- حافظ نه حد ماست چنین لافها زدن پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولصوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم
مقطع؛ بیت پایانیحافظ نه حد ماست چنین لافها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۰
- واژه یکتا
- ۹۳
- نویسه بدون فاصله
- ۳۹۱
- بلندترین مصراع
- ۳۴ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
خرقه (۱)، صوفی (۱)، ریا (۱)
باده (۱)، خم (۱)
خدا (۱)
واژهنامه همین غزل
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- شاهد
- در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن میشود.
- خرابات
- در کاربرد لغوی، میخانه؛ واژهای پرتکرار در شعر عرفانی.
- دلق
- جامه وصلهدار درویشان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۷۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
