متن کامل غزل شمارهٔ ۱۲۲
- هر آنکه جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد خُداش در همه حال از بَلا نگه دارد
- حَدیثِ دوست نگویم مَگَر به حَضْرَتِ دوست که آشنا، سُخَنِ آشنا نگه دارد
- دلا، مَعاش چُنان کُن که گر بِلَغْزَد پای فرشتهات به دو دستِ دُعا نگه دارد
- گَرَت هَواست که مَعشوق نَگْسَلد پِیمان نگاه دار سرِ رشته تا نگه دارد
- صَبا بر آن سَرِ زُلْف اَر دِلِ مرا بینی ز رویِ لُطْف بگویش که جا نگه دارد
- چو گفتمش که دلم را نگاه دار، چه گفت؟ ز دَسْتِ بَنده چه خیزد؟ خُدا نگه دارد
- سَر و زَر و دل و جانم، فَدایِ آن یاری که حَقِّ صُحْبَتِ مِهْر و وَفا نگه دارد
- غُبارِ راهگذارت کجاست تا «حافِظ» به یادگارِ نَسیمِ صَبا نگه دارد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولهر آنکه جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد
خُداش در همه حال از بَلا نگه دارد
مقطع؛ بیت پایانیغُبارِ راهگذارت کجاست تا «حافِظ»
به یادگارِ نَسیمِ صَبا نگه دارد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۱
- واژه یکتا
- ۷۹
- نویسه بدون فاصله
- ۳۷۵
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
صبا (۲)، نسیم (۱)
دعا (۱)، خدا (۲)
معشوق (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا (۲ بار)
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۲۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
