متن کامل غزل شمارهٔ ۱۲۳
- مطربِ عشق عجب ساز و نوایی دارد نقشِ هر نغمه که زد راه به جایی دارد
- عالَم از نالهٔ عُشّاق مبادا خالی که خوشآهنگ و فرحبخش هوایی دارد
- پیر دُردیکَش ما گرچه ندارد زر و زور خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد
- محترم دار دلم کاین مگسِ قندپَرست تا هواخواهِ تو شد فَرِّ هُمایی دارد
- از عدالت نَبُوَد دور گَرَش پُرسد حال پادشاهی که به همسایه گدایی دارد
- اشکِ خونین بنمودم به طبیبان گفتند دردِ عشق است و جگرسوز دوایی دارد
- ستم از غمزه میاموز که در مذهبِ عشق هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد
- نغز گفت آن بتِ ترسابچهٔ بادهپرست شادیِ رویِ کسی خور که صفایی دارد
- خسروا حافظ درگاهنشین فاتحه خواند وز زبان تو تمنای دعایی دارد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولمطربِ عشق عجب ساز و نوایی دارد
نقشِ هر نغمه که زد راه به جایی دارد
مقطع؛ بیت پایانیخسروا حافظ درگاهنشین فاتحه خواند
وز زبان تو تمنای دعایی دارد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۲۶
- واژه یکتا
- ۹۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۴۹
- بلندترین مصراع
- ۳۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۳)
مطرب (۱)، نغمه (۱)
باده (۱)
راه (۱)
اشک (۱)
واژهنامه همین غزل
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۲۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
