متن کامل غزل شمارهٔ ۳۷۶
- دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم
- نیست در کس کرم و وقت طرب میگذرد چاره آن است که سجاده به مِی بفروشیم
- خوش هواییست فرحبخش خدایا بفرست نازنینی که به رویش مِی گلگون نوشیم
- ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟
- گل به جوش آمد و از مِی نزدیمش آبی لاجرم زآتش حرمان و هوس میجوشیم
- میکشیم از قدح لاله شرابی موهوم چشم بد دور که بیمطرب و مِی مدهوشیم
- حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما بلبلانیم که در مُوسم گل خاموشیم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم
مقطع؛ بیت پایانیحافظ این حال عجب با که توان گفت که ما
بلبلانیم که در مُوسم گل خاموشیم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۴
- واژه یکتا
- ۷۹
- نویسه بدون فاصله
- ۳۶۵
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۴)، لاله (۱)
مطرب (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۷۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
