متن کامل غزل شمارهٔ ۳۷
- بیا که قصرِ اَمَل سخت سستبنیادست بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست
- غلامِ همّتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود ز هر چه رنگِ تعلّق پذیرد آزادست
- چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب سروشِ عالَمِ غیبم چه مژدهها دادست
- که ای بلندنظر شاهبازِ سِدرهنشین نشیمن تو نه این کُنجِ محنتآبادست
- تو را ز کنگرهٔ عرش میزنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتادست
- نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث، ز پیرِ طریقتم یادست
- غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست
- رضا به داده بده وز جبین گره بگشای که بر من و تو دَرِ اختیار نگشادست
- مجو درستیِ عهد از جهانِ سستنهاد که این عجوز، عروسِ هزاردامادست
- نشان عهد و وفا نیست در تبسّمِ گل بنال بلبل بیدل که جای فریادست
- حسد چه میبری ای سستنظم بر حافظ؟ قبولِ خاطر و لطفِ سخن خدادادست
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبیا که قصرِ اَمَل سخت سستبنیادست
بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست
مقطع؛ بیت پایانیحسد چه میبری ای سستنظم بر حافظ؟
قبولِ خاطر و لطفِ سخن خدادادست
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۱
- مصراع
- ۲۲
- واژه
- ۱۶۱
- واژه یکتا
- ۱۱۷
- نویسه بدون فاصله
- ۵۳۶
- بلندترین مصراع
- ۳۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)، میخانه (۱)
گل (۱)، بلبل (۱)
واژهنامه همین غزل
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
