متن کامل غزل شمارهٔ ۳۶
- تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست دلِ سودازده از غُصه دو نیم افتادست
- چَشمِ جادویِ تو خود عینِ سَوادِ سِحْر است لیکن این هست که این نُسخه سَقیم اُفتادست
- در خَمِ زلف تو آن خالِ سیه دانی چیست؟ نقطهٔ دوده که در حلقه جیم افتادست
- زلفِ مشکینِ تو در گلشنِ فردوسِ عِذار چیست؟ طاووس که در باغِ نعیم افتادست
- دلِ من در هوسِ رویِ تو ای مونس جان خاکِ راهیست که در دستِ نسیم افتادست
- همچو گَرد این تنِ خاکی نتوانَد برخاست از سرِ کویِ تو زان رو که عظیم افتادست
- سایهٔ قَدِّ تو بر قالبم ای عیسی دم عکسِ روحیست که بر عَظمِ رَمیم افتادست
- آن که جز کعبه مُقامش نَبُد از یادِ لبت بر درِ میکده دیدم که مُقیم افتادست
- حافظِ گمشده را با غمت ای یارِ عزیز اتحادیست که در عهدِ قدیم افتادست
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولتا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست
دلِ سودازده از غُصه دو نیم افتادست
مقطع؛ بیت پایانیحافظِ گمشده را با غمت ای یارِ عزیز
اتحادیست که در عهدِ قدیم افتادست
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۸
- واژه یکتا
- ۹۱
- نویسه بدون فاصله
- ۴۶۸
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
نسیم (۲)
میکده (۱)، خم (۱)
سحر (۱)
یار (۱)
چشم (۱)
باغ (۱)
واژهنامه همین غزل
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
