متن کامل غزل شمارهٔ ۱۳۲
- به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد عَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد
- همین که ساغرِ زَرّینِ خور، نهان گردید هِلال عید به دورِ قدح اشارت کرد
- خوشا نماز و نیازِ کسی که از سرِ درد به آبِ دیده و خونِ جگر طهارت کرد
- امام خواجه، که بودش سرِ نمازِ دراز به خونِ دخترِ رَز، خرقه را قِصارت کرد
- دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب چه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد
- اگر امامِ جماعت طلب کند امروز خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبه آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد
عَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد
مقطع؛ بیت پایانیاگر امامِ جماعت طلب کند امروز
خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۶
- مصراع
- ۱۲
- واژه
- ۹۰
- واژه یکتا
- ۶۴
- نویسه بدون فاصله
- ۲۹۶
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
ساغر (۱)، میخانه (۱)
خرقه (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- ساغر
- جام شراب.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۳۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
