متن کامل غزل شمارهٔ ۱۳۳
- صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد بُنْیادِ مَکْر با فَلَکِ حُقِّهباز کَرْد
- بازیِ چَرْخ بِشْکَنَدَش بِیْضِه دَر کُلاه زیرا که عَرْضِ شُعْبَدِه با اَهْلِ راز کَرْد
- ساقی بیا که شاهِدِ رَعْنایِ صوفیان دیگَر به جِلْوِه آمد و آغازِ ناز کَرْد!
- این مُطْرِب اَز کُجاست که سازِ عِراق ساخت؟ وآهَنْگِ بازگَشْت به راهِ حِجاز کَرْد؟
- ای دِل بیا که ما بِه پَناهِ خُدا رَویم زآنْچ آسْتینِ کوتَه و دَسْتِ دِراز کَرْد
- صَنْعَت مَکُن که هَرکِه مُحَبَّت نَه راسْت باخْت عِشْقَش به رویِ دِل، دَرِ مَعْنی، فَراز کَرْد
- فَرْدا که پیشگاهِ حَقیقَت شَوَد پَدید شَرْمَنْدِه رَهْرُوی کِه عَمَل بَر مَجاز کَرْد
- اِی کَبْکِ خوشخُرام، کُجا میرَوی؟ بِایست! غَرِّه مَشو که گُرْبِهٔ زاهِد، نَماز کَرْد
- «حافِظ»! مَکُن مَلامَتِ رِنْدان! که دَر اَزَل ما را خُدا زِ زُهْدِ ریا، بینیاز کَرْد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولصوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد
بُنْیادِ مَکْر با فَلَکِ حُقِّهباز کَرْد
مقطع؛ بیت پایانی«حافِظ»! مَکُن مَلامَتِ رِنْدان! که دَر اَزَل
ما را خُدا زِ زُهْدِ ریا، بینیاز کَرْد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۳
- واژه یکتا
- ۹۹
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۴
- بلندترین مصراع
- ۴۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
زهد (۱)، زاهد (۱)، صوفی (۱)، ریا (۱)
خدا (۲)
مطرب (۱)
ساقی (۱)
راه (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- زاهد
- کسی که از لذتهای دنیوی پرهیز میکند.
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
- شاهد
- در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن میشود.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۳۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
