متن کامل غزل شمارهٔ ۱۳۴
- بلبلی خونِ دلی خورد و گلی حاصل کرد بادِ غیرت به صدش خار، پریشاندل کرد
- طوطیی را به خیالِ شکری، دلخوش بود ناگَهَش سیلِ فنا نقشِ اَمَل، باطل کرد
- قُرَّةُ الْعینِ من، آن میوهٔ دل، یادش باد که چه آسان بشد و کارِ مرا مشکل کرد
- ساروان! بارِ من افتاد، خدا را مددی که امیدِ کَرَمَم همرهِ این مَحمِل کرد
- رویِ خاکی و نمِ چشمِ مرا خوار مدار چرخ فیروزه، طربخانه از این کَهگِل کرد
- آه و فریاد که از چشمِ حسودِ مهِ چرخ در لحد، ماهِ کمانابرویِ من منزل کرد
- نزدی شاهرخ و فوت شد امکان حافظ چه کنم؟ بازی ایام مرا غافل کرد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبلبلی خونِ دلی خورد و گلی حاصل کرد
بادِ غیرت به صدش خار، پریشاندل کرد
مقطع؛ بیت پایانینزدی شاهرخ و فوت شد امکان حافظ
چه کنم؟ بازی ایام مرا غافل کرد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۰
- واژه یکتا
- ۸۳
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۹
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۲)
منزل (۱)، محمل (۱)
چشم (۲)
خدا (۱)
شاه (۱)
واژهنامه همین غزل
- محمل
- کجاوه یا نشیمن پوشیدهای که بر شتر میبستند.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۳۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
