متن کامل غزل شمارهٔ ۱۷۴
- مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد هدهد خوشخبر از طَرْفِ سبا بازآمد
- برکش ای مرغِ سحر نغمهٔ داوودی باز که سلیمانِ گل از بادِ هوا بازآمد
- عارفی کو که کُنَد فَهْم زبانِ سوسن تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد
- مردمی کرد و کرم لطفِ خداداد به من کـآن بتِ ماهرخ از راهِ وفا بازآمد
- لاله بویِ میِ نوشین بشنید از دمِ صبح داغدل بود، به امّیدِ دوا بازآمد
- چشمِ من در رهِ این قافلهٔ راه بماند تا به گوشِ دلم آوازِ دَرا بازآمد
- گرچه حافظ دَرِ رَنجِش زد و پیمان بِشکست لطفِ او بین که به لطف از درِ ما بازآمد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولمژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد
هدهد خوشخبر از طَرْفِ سبا بازآمد
مقطع؛ بیت پایانیگرچه حافظ دَرِ رَنجِش زد و پیمان بِشکست
لطفِ او بین که به لطف از درِ ما بازآمد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۹
- واژه یکتا
- ۷۸
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۶
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۲)، صبا (۱)
آواز (۱)، نغمه (۱)
راه (۲)
صبح (۱)، سحر (۱)
گل (۱)، لاله (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۷۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
