متن کامل غزل شمارهٔ ۱۷۳
- در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
- از من اکنون طمعِ صبر و دل و هوش مدار کان تحمّل که تو دیدی همه بر باد آمد
- باده صافی شد و مرغانِ چمن مست شدند موسمِ عاشقی و کار به بنیاد آمد
- بویِ بهبود ز اوضاعِ جهان میشنوم شادی آورد گل و بادِ صبا شاد آمد
- ای عروسِ هنر از بخت شکایت مَنِما حجلهٔ حُسن بیارای که داماد آمد
- دلفریبانِ نباتی همه زیور بستند دلبرِ ماست که با حُسنِ خداداد آمد
- زیرِ بارند درختان که تعلّق دارند ای خوشا سرو که از بارِ غم آزاد آمد
- مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نَغز بخوان تا بگویم که ز عهدِ طربم یاد آمد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدر نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
مقطع؛ بیت پایانیمطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نَغز بخوان
تا بگویم که ز عهدِ طربم یاد آمد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۱۹
- واژه یکتا
- ۸۹
- نویسه بدون فاصله
- ۳۹۱
- بلندترین مصراع
- ۳۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۲)، صبا (۱)
گل (۱)، چمن (۱)، سرو (۱)
باده (۱)، خم (۱)
مطرب (۱)
دلبر (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۷۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
