متن کامل غزل شمارهٔ ۱۷۵
- صبا به تهنیتِ پیرِ مِیفروش آمد که موسمِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد
- هوا مسیحنفس گشت و باد نافهگشای درخت سبز شد و مرغ دَر خروش آمد
- تنورِ لاله چنان برفروخت بادِ بهار که غنچه غرقِ عرق گشت و گل به جوش آمد
- به گوشِ هوش نیوش از من و به عشرت کوش که این سخن سَحَر از هاتفم به گوش آمد
- ز فکرِ تفرقه بازآی تا شوی مجموع به حکمِ آن که چو شد اهرمن سروش آمد
- ز مرغِ صبح ندانم که سوسنِ آزاد چه گوش کرد؟ که با دَه زبان خموش آمد
- چه جایِ صحبتِ نامحرم است مجلسِ انس؟ سرِ پیاله بپوشان که خرقهپوش آمد
- ز خانقاه به میخانه میرود حافظ مگر ز مستیِ زهدِ ریا به هوش آمد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولصبا به تهنیتِ پیرِ مِیفروش آمد
که موسمِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد
مقطع؛ بیت پایانیز خانقاه به میخانه میرود حافظ
مگر ز مستیِ زهدِ ریا به هوش آمد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۹
- واژه یکتا
- ۸۹
- نویسه بدون فاصله
- ۳۸۹
- بلندترین مصراع
- ۳۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
زهد (۱)، خرقه (۱)، خانقاه (۱)، ریا (۱)
باد (۲)، صبا (۱)
گل (۱)، لاله (۱)، غنچه (۱)
صبح (۱)، سحر (۱)
میخانه (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- نافه
- کیسه کوچک مشک آهوی ختن؛ کنایه واژهایِ رایج برای بوی خوش.
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- خانقاه
- محل گردهمایی و اقامت صوفیان.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۷۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
