متن کامل غزل شمارهٔ ۴۱۱
- تاب بنفشه میدهد طرّهٔ مشکسای تو پردهٔ غنچه میدرد خندهٔ دلگشای تو
- ای گل خوشنسیمِ من بلبلِ خویش را مسوز کز سر صدق میکند شب همه شب دعای تو
- من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان قال و مقال عالَمی میکشم از برای تو
- دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار گوشهٔ تاج سلطنت میشکند گدای تو
- خرقهٔ زهد و جام مِی گرچه نه درخور همند این همه نقش میزنم از جهت رضای تو
- شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر کاین سر پُر هوس شود خاک در سرای تو
- شاهنشین چشم من تکیهگه خیال توست جای دعاست شاه من بیتو مباد جای تو
- خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن حافظِ خوشکلام شد مرغِ سخنسرایِ تو
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولتاب بنفشه میدهد طرّهٔ مشکسای تو
پردهٔ غنچه میدرد خندهٔ دلگشای تو
مقطع؛ بیت پایانیخوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظِ خوشکلام شد مرغِ سخنسرایِ تو
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۳۶
- واژه یکتا
- ۹۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۱۳
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
شاه (۲)، تاج (۱)
گل (۱)، بلبل (۱)، غنچه (۱)
شراب (۱)، جام (۱)
زهد (۱)، خرقه (۱)
شب (۲)
عشق (۲)
نسیم (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- طره
- دسته موی آویخته بر پیشانی یا کنار چهره.
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۱۱ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
