متن کامل غزل شمارهٔ ۲۶۷
- ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس بوسه زن بر خاکِ آن وادی و مُشکین کُن نَفَس
- منزلِ سَلمی که بادَش هر دَم از ما صد سلام پُر صدایِ ساربانان بینی و بانگِ جرس
- مَحمِلِ جانان ببوس، آنگه به زاری عَرضه دار کز فِراقت سوختم ای مهربان فریاد رس
- من که قولِ ناصحان را خواندَمی قولِ رَباب گوشمالی دیدم از هجران که اینم پند بس
- عشرتِ شبگیر کن، مِی نوش کاندر راهِ عشق شَبرُوان را آشناییهاست با میرِ عَسَس
- عشقبازی کارِ بازی نیست ای دل! سر بِباز زان که گویِ عشق نَتْوان زد به چوگانِ هوس
- دل به رَغبت میسپارد جان به چشمِ مستِ یار گر چه هشیاران ندادند اختیارِ خود به کس
- طوطیان در شِکَّرِستان کامرانی میکنند و از تَحَسُّر دست بر سر میزند مسکین مگس
- نامِ حافظ گر برآید بر زبانِ کِلکِ دوست از جنابِ حضرتِ شاهم بس است این مُلتَمَس
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس
بوسه زن بر خاکِ آن وادی و مُشکین کُن نَفَس
مقطع؛ بیت پایانینامِ حافظ گر برآید بر زبانِ کِلکِ دوست
از جنابِ حضرتِ شاهم بس است این مُلتَمَس
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۵۳
- واژه یکتا
- ۱۲۰
- نویسه بدون فاصله
- ۴۹۸
- بلندترین مصراع
- ۴۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۳)، یار (۱)، جانان (۱)
راه (۱)، منزل (۱)، محمل (۱)، جرس (۱)
شب (۲)
صبا (۱)
هجران (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- جرس
- زنگی که بر گردن چهارپایان کاروان میبستند.
- محمل
- کجاوه یا نشیمن پوشیدهای که بر شتر میبستند.
- عسس
- شبگرد و مامور نگهبانی شهر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۶۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
