متن کامل غزل شمارهٔ ۲۲۰
- از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد بر رویِ ما ز دیده چه گویم چهها رَوَد
- ما در درونِ سینه هوایی نهفتهایم بر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رود
- خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاک گر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود
- بر خاکِ راهِ یار نهادیم رویِ خویش بر رویِ ما رواست اگر آشنا رود
- سیل است آبِ دیده و هر کس که بگذرد گر خود دلش ز سنگ بُوَد هم ز جا رود
- ما را به آبِ دیده شب و روز ماجراست زان رهگذر که بر سرِ کویش چرا رود
- حافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دل چون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولاز دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد
بر رویِ ما ز دیده چه گویم چهها رَوَد
مقطع؛ بیت پایانیحافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دل
چون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۴
- واژه یکتا
- ۷۴
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۸
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
دیده (۴)
باد (۱)
میکده (۱)
راه (۱)
شب (۱)
یار (۱)
واژهنامه همین غزل
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۲۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
