متن کامل غزل شمارهٔ ۱۳
- میدمد صبح و کِلِّه بست سحاب الصَبوح الصَبوح یا اصحاب
- میچکد ژاله بر رخِ لاله المُدام المُدام یا احباب
- میوزد از چمن نسیمِ بهشت هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب
- تخت زُمْرُد زده است گل به چمن راحِ چون لعلِ آتشین دریاب
- درِ میخانه بستهاند دگر اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب
- لب و دَندانْت را حقوق نمک هست بر جان و سینههایِ کباب
- این چنین موسِمی عجب باشد که ببندند میکده به شتاب
- بر رخِ ساقیِ پری پیکر همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولمیدمد صبح و کِلِّه بست سحاب
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب
مقطع؛ بیت پایانیبر رخِ ساقیِ پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۸۸
- واژه یکتا
- ۷۱
- نویسه بدون فاصله
- ۲۹۷
- بلندترین مصراع
- ۳۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)، ساقی (۱)، میخانه (۱)، میکده (۱)
گل (۱)، چمن (۲)، لاله (۱)
نسیم (۱)
تخت (۱)
صبح (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
