متن کامل غزل شمارهٔ ۳۳۱
- به تیغم گَر کشد دستش نگیرم وگر تیرم زَنَد منّت پذیرم
- کمانِ ابرویت را گو بزن تیر که پیشِ دست و بازویت بمیرم
- غمِ گیتی گر از پایم درآرد بجز ساغر که باشد دستگیرم؟
- برآی ای آفتابِ صبحِ امّید که در دستِ شبِ هجران اسیرم
- به فریادم رَس ای پیرِ خرابات به یک جرعه جوانم کن که پیرم
- به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند که من از پایِ تو سر بر نگیرم
- بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظ که گر آتش شَوَم در وی نگیرم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبه تیغم گَر کشد دستش نگیرم
وگر تیرم زَنَد منّت پذیرم
مقطع؛ بیت پایانیبسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظ
که گر آتش شَوَم در وی نگیرم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۸۵
- واژه یکتا
- ۶۷
- نویسه بدون فاصله
- ۲۷۸
- بلندترین مصراع
- ۲۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
صبح (۱)، شب (۱)
ساغر (۱)
هجران (۱)
خرقه (۱)
واژهنامه همین غزل
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- ساغر
- جام شراب.
- خرابات
- در کاربرد لغوی، میخانه؛ واژهای پرتکرار در شعر عرفانی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۳۱ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
