متن کامل غزل شمارهٔ ۱۸۱
- بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند که به بالای چَمان از بُن و بیخَم بَرکَنْد
- حاجتِ مطرب و مِی نیست تو بُرقَع بِگُشا که به رقص آوَرَدَم آتشِ رویت چو سپند
- هیچ رویی نشود آینهٔ حجلهٔ بخت مگر آن روی که مالَند در آن سُمِّ سمند
- گفتم اسرارِ غمت هر چه بُوَد گو میباش صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟
- مَکُش آن آهویِ مُشکینِ مرا ای صیّاد شرم از آن چشمِ سیه دار و مَبَندَش به کمند
- منِ خاکی که از این در نَتَوانَم برخاست از کجا بوسه زنم بر لبِ آن قصرِ بلند؟
- بازمَستان دل از آن گیسویِ مُشکین حافظ زان که دیوانه همان به که بُوَد اندر بند
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند
که به بالای چَمان از بُن و بیخَم بَرکَنْد
مقطع؛ بیت پایانیبازمَستان دل از آن گیسویِ مُشکین حافظ
زان که دیوانه همان به که بُوَد اندر بند
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۲۰
- واژه یکتا
- ۸۷
- نویسه بدون فاصله
- ۳۶۶
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
مطرب (۱)
حاجت (۱)
چشم (۱)
سرو (۱)
واژهنامه همین غزل
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
- کمند
- طناب حلقهدار برای گرفتن یا به دام انداختن.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۸۱ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
