متن کامل غزل شمارهٔ ۱۸۰
- ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند مشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند
- طوبی ز قامتِ تو نیارد که دَم زند زین قصّه بگذرم که سخن میشود بلند
- خواهی که برنخیزدت از دیده رودِ خون دل در وفایِ صحبتِ رودِ کسان مَبَند
- گر جلوه مینمایی و گر طعنه میزنی ما نیستیم معتقدِ شیخِ خودپسند
- ز آشفتگیِ حالِ من آگاه کِی شود؟ آن را که دل نگشت گرفتارِ این کمند
- بازارِ شوق گرم شد آن سروْقد کجاست؟ تا جانِ خود بر آتش رویش کُنم سپند
- جایی که یارِ ما به شِکَرخنده دَم زند ای پسته کیستی تو، خدا را به خود مخند
- حافظ چو تَرکِ غمزهٔ تُرکان نمیکنی دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خُجَند
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند
مشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند
مقطع؛ بیت پایانیحافظ چو تَرکِ غمزهٔ تُرکان نمیکنی
دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خُجَند
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۰
- واژه یکتا
- ۹۳
- نویسه بدون فاصله
- ۳۹۱
- بلندترین مصراع
- ۳۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
خدا (۲)
یار (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
- کمند
- طناب حلقهدار برای گرفتن یا به دام انداختن.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۸۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
