متن کامل غزل شمارهٔ ۳۵۶
- گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم ز جامِ وصل مِی نوشم، ز باغِ عیش گل چینم
- شرابِ تلخِ صوفی سوز، بنیادم بخواهد برد لبم بر لب نِه ای ساقی و بِستان جانِ شیرینم
- مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز سخن با ماه میگویم، پَری در خواب میبینم
- لبت شِکَّر به مستان داد و چَشمت مِی به مِیخواران منم کز غایتِ حِرمان نه با آنم نه با اینم
- چو هر خاکی که باد آورد، فیضی بُرد از اِنعامت ز حالِ بنده یاد آور که خدمتگارِ دیرینم
- نه هر کو نقشِ نظمی زد کلامش دلپذیر افتد تَذَروِ طُرفه من گیرم که چالاک است شاهینم
- اگر باور نمیداری، رو از صورتگرِ چین پُرس که مانی نسخه میخواهد ز نوکِ کِلکِ مُشکینم
- وفاداری و حق گویی نه کارِ هر کسی باشد غلامِ آصفِ ثانی جلالُ الحقِ و الدینم
- رموزِ مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ که با جام و قَدَح هر دَم ندیمِ ماه و پروینم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولگَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
ز جامِ وصل مِی نوشم، ز باغِ عیش گل چینم
مقطع؛ بیت پایانیرموزِ مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ
که با جام و قَدَح هر دَم ندیمِ ماه و پروینم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۶۶
- واژه یکتا
- ۱۲۵
- نویسه بدون فاصله
- ۵۳۱
- بلندترین مصراع
- ۴۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
شراب (۱)، ساقی (۱)، جام (۲)
واعظ (۱)، صوفی (۱)
گل (۱)، باغ (۱)
باد (۱)
وصل (۱)
شب (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- واعظ
- سخنران و پنددهنده دینی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۵۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
