متن کامل غزل شمارهٔ ۳۵۷
- در خراباتِ مُغان نورِ خدا میبینم این عجب بین که چه نوری ز کجا میبینم
- جلوه بر من مفروش ای مَلِکُالْحاج که تو خانه میبینی و من خانه خدا میبینم
- خواهم از زلفِ بُتان نافهگشایی کردن فکرِ دور است همانا که خطا میبینم
- سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شب این همه از نظرِ لطفِ شما میبینم
- هر دَم از رویِ تو نقشی زَنَدَم راهِ خیال با که گویم که در این پرده چهها میبینم
- کس ندیدهست ز مُشکِ خُتَن و نافهٔ چین آنچه من هر سَحَر از بادِ صبا میبینم
- دوستان عیبِ نظربازیِ حافظ مکنید که من او را ز مُحِبّانِ شما میبینم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدر خراباتِ مُغان نورِ خدا میبینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا میبینم
مقطع؛ بیت پایانیدوستان عیبِ نظربازیِ حافظ مکنید
که من او را ز مُحِبّانِ شما میبینم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۸
- واژه یکتا
- ۷۸
- نویسه بدون فاصله
- ۳۵۴
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
سحر (۲)، شب (۱)
باد (۱)، صبا (۱)
خدا (۲)
راه (۱)
اشک (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- نافه (۲ بار)
- کیسه کوچک مشک آهوی ختن؛ کنایه واژهایِ رایج برای بوی خوش.
- مغان
- جمع مغ؛ روحانیان آیین زرتشتی در کاربرد تاریخی واژه.
- خرابات
- در کاربرد لغوی، میخانه؛ واژهای پرتکرار در شعر عرفانی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۵۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
