متن کامل غزل شمارهٔ ۴۳۴
- ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی وان گه برو که رستی از نیستی و هستی
- گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو هر قبلهای که بینی بهتر ز خودپرستی
- با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش بیماری اندر این ره بهتر ز تندرستی
- در مذهب طریقت خامی نشان کفر است آری طریق دولت چالاکی است و چستی
- تا فضل و عقل بینی بیمعرفت نشینی یک نکتهات بگویم خود را مبین که رستی
- در آستان جانان از آسمان میندیش کز اوج سربلندی افتی به خاک پستی
- خار ار چه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی
- صوفی پیاله پیما حافظ قرابه پرهیز ای کوتهآستینان تا کی درازدستی؟
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
وان گه برو که رستی از نیستی و هستی
مقطع؛ بیت پایانیصوفی پیاله پیما حافظ قرابه پرهیز
ای کوتهآستینان تا کی درازدستی؟
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۴
- واژه یکتا
- ۱۰۱
- نویسه بدون فاصله
- ۴۱۶
- بلندترین مصراع
- ۳۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۱)، جانان (۱)
نسیم (۱)
صوفی (۱)
گل (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۳۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
