متن کامل غزل شمارهٔ ۴۰۰
- بالابلندِ عِشْوِهگرِ نقشبازِ من کوتاه کرد قصّهٔ زُهْدِ درازِ من
- دیدی دلا که آخرِ پیری و زُهْد و عِلْم با من چه کَرْد دیدهٔ معشوقهبازِ من؟
- میترسم از خرابیِ ایمان که میبَرَد مِحْرابِ ابرویِ تو، حُضورِ نمازِ من
- گفتم به دَلْقِ زَرْق بپوشم نشانِ عشق غَمّاز بود اَشْک و عَیان کرد رازِ من
- مست است یار و یادِ حریفان نمیکُنَد ذکرش به خیر، ساقیِ مِسْکیننوازِ من
- یا رب کی آن صبا بِوَزَد کز نسیمِ آن گَرْدَد شمامهٔ کَرَمَش، کارسازِ من؟
- نقشی بر آب میزنم از گریه، حالیا تا کی شود قرینِ حقیقت، مجازِ من
- بر خود، چو شمع، خندهزنان، گریه میکنم تا با تو سنگدل چه کُنَد سوز و سازِ من؟
- زاهد؛ چو از نمازِ تو کاری نمیرود هم مستیِ شبانه و راز و نیازِ من
- «حافظ»، زِ گریه سوخت بگو حالش ای صبا با شاهِ دوستپرورِ دشمنگُدازِ من
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبالابلندِ عِشْوِهگرِ نقشبازِ من
کوتاه کرد قصّهٔ زُهْدِ درازِ من
مقطع؛ بیت پایانی«حافظ»، زِ گریه سوخت بگو حالش ای صبا
با شاهِ دوستپرورِ دشمنگُدازِ من
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۵۳
- واژه یکتا
- ۱۰۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۶۹
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
صبا (۲)، نسیم (۱)
زهد (۲)، زاهد (۱)
عشق (۱)، یار (۱)
دیده (۱)، اشک (۱)
ساقی (۱)
یا رب (۱)
شاه (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- صبا (۲ بار)
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- زاهد
- کسی که از لذتهای دنیوی پرهیز میکند.
- دلق
- جامه وصلهدار درویشان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۰۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
