متن کامل غزل شمارهٔ ۱۵۵
- اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
- و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری چو گَرد در پِیاش افتم چو باد بُگْریزد
- و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
- من آن فریب که در نرگسِ تو میبینم بس آبروی که با خاک ره برآمیزد
- فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد
- تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز هزار بازی از این طُرفهتر برانگیزد
- بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولاگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
مقطع؛ بیت پایانیبر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۳
- واژه یکتا
- ۸۴
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۰
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۱)
بیابان (۱)
عشق (۱)
نرگس (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۵۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
