متن کامل غزل شمارهٔ ۳۶۹
۷ بیت · منبع نسخه دیجیتال: گنجور
- ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم
- تا درختِ دوستی بَر کِی دهد حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم
- گفتوگو آیینِ درویشی نبود ور نه با تو ماجراها داشتیم
- شیوهٔ چَشمت فریبِ جنگ داشت ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم
- گُلبُنِ حُسنَت نه خود شد دلفُروز ما دَمِ همت بر او بگماشتیم
- نکتهها رفت و شکایت کس نکرد جانبِ حُرمَت فرو نگذاشتیم
- گفت خود دادی به ما دل حافظا ما مُحَصِّل بر کسی نَگماشتیم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم
مقطع؛ بیت پایانیگفت خود دادی به ما دل حافظا
ما مُحَصِّل بر کسی نَگماشتیم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۸۱
- واژه یکتا
- ۶۵
- نویسه بدون فاصله
- ۲۸۵
- بلندترین مصراع
- ۳۲ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
چشم و اشک
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۶۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
