متن کامل غزل شمارهٔ ۶
- به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟ که به شُکرِ پادشاهی، زِ نظر مَران گدا را
- ز رقیبِ دیوسیرت، به خدای خود پناهم مَگَر آن شهابِ ثاقِب مددی دهد، خدا را!
- مُژِهیِ سیاهت اَرْ کرد به خونِ ما اشارت ز فریبِ او بیندیش و غلط مکن، نگارا
- دلِ عالمی بِسوزی چُو عِذار بَرفُروزی تو از این چه سود داری، که نمیکنی مدارا؟
- همهشب در این اُمیدم که نسیمِ صبحگاهی به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را
- چه قیامت است جانا، که به عاشقان نمودی؟ دل و جان فدای رویت، بِنَما عِذار ما را
- به خدا، که جرعهای دِه تو به حافظِ سحرخیز که دعایِ صبحگاهی، اثری کند شما را
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبه مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟
که به شُکرِ پادشاهی، زِ نظر مَران گدا را
مقطع؛ بیت پایانیبه خدا، که جرعهای دِه تو به حافظِ سحرخیز
که دعایِ صبحگاهی، اثری کند شما را
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۳
- واژه یکتا
- ۸۳
- نویسه بدون فاصله
- ۳۷۴
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
دعا (۱)، خدا (۲)
نسیم (۱)
سلطان (۱)
شب (۱)
واژهنامه همین غزل
- رقیب
- نگهبان یا مدعیِ دیگر در زبان غزل.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
