متن کامل غزل شمارهٔ ۷
- صوفی بیا که آیِنِه، صافیست جام را تا بِنگَری صَفایِ مِیِ لَعلفام را
- رازِ درونِ پَردِه زِ رِندانِ مَست پُرس کاین حال نیست زاهِدِ عالیمَقام را
- عَنقا، شِکارِ کَس نَشَوَد، دام بازچین کآنجا، همیشه، باد به دست است، دام را
- دَر بَزمِ دُور، یکدو قدح دَرکَش و برو یَعنی طَمَع مَدار وِصالِ مُدام را
- ای دل! شَباب رَفت و نَچیدی گُلی زِ عِیش پیرانهسر مَکُن هُنَری نَنگ و نام را
- در عِیشِ نَقد کوش که چون آبخَور نَمانْد آدَم بِهِشت، روضِهٔ دارُالسَّلام را
- ما را بَر آستانِ تو، بس حَقِّ خِدمَت است ای خواجه! بازبین به تَرَحُّم غلام را
- «حافظ» مُریدِ جامِ مِی است، ای صبا! برو! وز بنده بندگی بِرَسان شِیخِ جام را!
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولصوفی بیا که آیِنِه، صافیست جام را
تا بِنگَری صَفایِ مِیِ لَعلفام را
مقطع؛ بیت پایانی«حافظ» مُریدِ جامِ مِی است، ای صبا! برو!
وز بنده بندگی بِرَسان شِیخِ جام را!
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۱۹
- واژه یکتا
- ۹۴
- نویسه بدون فاصله
- ۳۷۹
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
جام (۳)
باد (۱)، صبا (۱)
زاهد (۱)، صوفی (۱)
وصال (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- زاهد
- کسی که از لذتهای دنیوی پرهیز میکند.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
