متن کامل غزل شمارهٔ ۳۰۵
- به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل که کَس مباد ز کِردارِ ناصَواب خجِل
- صلاحِ ما همه دامِ رَه است و من زین بحث نیام ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجِل
- بوَد که یار نرنجد ز ما به خُلقِ کریم که از سؤال ملولیم و از جواب خجِل
- ز خون که رفت شبِ دوش از سراچهٔ چشم شدیم در نظر رَهرُوانِ خواب خجِل
- رواست نرگسِ مست ار فِکند سر در پیش که شد ز شیوهٔ آن چشمِ پُر عِتاب خجِل
- تویی که خوبتری ز آفتاب و شُکرِ خدا که نیستم ز تو در رویِ آفتاب خجِل
- حجابِ ظلمت از آن بست آبِ خضر که گشت ز شعرِ حافظ و آن طَبعِ همچو آب خجِل
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبه وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل
که کَس مباد ز کِردارِ ناصَواب خجِل
مقطع؛ بیت پایانیحجابِ ظلمت از آن بست آبِ خضر که گشت
ز شعرِ حافظ و آن طَبعِ همچو آب خجِل
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۹
- واژه یکتا
- ۸۰
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۶
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
شراب (۱)، ساقی (۱)
چشم (۲)
گل (۱)، نرگس (۱)
نی (۱)
خدا (۱)
شب (۱)
یار (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- شاهد
- در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن میشود.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۰۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
