متن کامل غزل شمارهٔ ۳۵۹
- خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم راحتِ جان طلبم و از پِیِ جانان بروم
- گر چه دانم که به جایی نَبَرد راه غریب من به بویِ سرِ آن زلفِ پریشان بروم
- دلم از وحشتِ زندانِ سِکَندَر بگِرفت رخت بربندم و تا مُلکِ سلیمان بروم
- چون صبا با تنِ بیمار و دلِ بیطاقت به هواداریِ آن سروِ خُرامان بروم
- در رهِ او چو قلم گر به سرم باید رفت با دلِ زخمکَش و دیدهٔ گریان بروم
- نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی تا درِ میکده شادان و غزلخوان بروم
- به هواداری او ذَرِّهصفت، رقصکنان تا لبِ چشمهٔ خورشیدِ درخشان بروم
- تازیان را غمِ احوالِ گرانباران نیست پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم
- ور چو حافظ ز بیابان نبرم رَه بیرون همرهِ کوکبهٔ آصفِ دوران بروم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولخُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم
راحتِ جان طلبم و از پِیِ جانان بروم
مقطع؛ بیت پایانیور چو حافظ ز بیابان نبرم رَه بیرون
همرهِ کوکبهٔ آصفِ دوران بروم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۶
- واژه یکتا
- ۹۹
- نویسه بدون فاصله
- ۴۴۹
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
راه (۱)، منزل (۱)، بیابان (۱)
صبا (۱)
میکده (۱)
جانان (۱)
دیده (۱)
سرو (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۵۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
