متن کامل غزل شمارهٔ ۳۶۰
- گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
- زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَم نَذر کردم که هم از راه به میخانه روم
- تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک به درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم
- آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورند ناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم
- بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگار چند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم
- گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش باز سجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم
- خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیر سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولگر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم
دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
مقطع؛ بیت پایانیخُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیر
سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۸
- واژه یکتا
- ۷۷
- نویسه بدون فاصله
- ۳۶۹
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
میخانه (۱)، میکده (۱)، پیمانه (۱)، خم (۱)
راه (۱)، سفر (۱)، منزل (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۶۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
