متن کامل غزل شمارهٔ ۲۹
- ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟ خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است
- گر خَمر بهشت است بریزید که بی دوست هر شَربَتِ عَذبَم که دهی، عینِ عذاب است
- افسوس که شُد دلبر و در دیدهٔ گریان تحریرِ خیالِ خطِ او نقشِ بر آب است
- بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود زین سیلِ دمادم که در این منزلِ خواب است
- معشوق عیان میگذرد بر تو، ولیکن اغیار همیبیند از آن بسته نقاب است
- گل بر رخِ رنگین تو تا لطفِ عرق دید در آتشِ شوق از غمِ دل، غرقِ گلاب است
- سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم دست از سرِ آبی که جهان جمله سراب است
- در کُنجِ دِماغم مطلب جای نصیحت کـاین گوشه پر از زمزمهٔ چنگ و رَباب است
- حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز بس طُورِ عجب لازمِ ایامِ شباب است
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟
خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است
مقطع؛ بیت پایانیحافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز
بس طُورِ عجب لازمِ ایامِ شباب است
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۵۰
- واژه یکتا
- ۱۱۰
- نویسه بدون فاصله
- ۴۵۸
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عاشق (۱)، معشوق (۱)، دلبر (۱)
شراب (۱)، خم (۱)
دیده (۲)
چنگ (۱)
منزل (۱)
گل (۱)
واژهنامه همین غزل
- رند
- در زبان کلاسیک، آزاداندیشی که به ظاهرسازی اعتنا ندارد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
