متن کامل غزل شمارهٔ ۳۰
- زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست راه هزار چارهگر از چارسو ببست
- تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان بگشود نافهایّ و دَرِ آرزو ببست
- شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو ابرو نُمود و جلوهگری کرد و رو ببست
- ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت این نقشها نگر که چه خوش در کدو ببست
- یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُم با نعرههای قُلقُلش اندر گلو ببست
- مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع بر اهل وجد و حال، درِ هایوهو ببست
- حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواست احرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بیوضو ببست
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولزلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چارهگر از چارسو ببست
مقطع؛ بیت پایانیحافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواست
احرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بیوضو ببست
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۴
- واژه یکتا
- ۸۴
- نویسه بدون فاصله
- ۳۵۱
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
ساقی (۱)، خم (۱)
مطرب (۱)
یا رب (۱)
وصل (۱)
راه (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- نافه
- کیسه کوچک مشک آهوی ختن؛ کنایه واژهایِ رایج برای بوی خوش.
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
