متن کامل غزل شمارهٔ ۲۶۰
- ای سروِ نازِ حُسن که خوش میروی به ناز عُشّاق را به نازِ تو هر لحظه صد نیاز
- فرخنده باد طلعتِ خوبت که در ازل بُبْریدهاند بر قدِ سَرْوَت قبایِ ناز
- آن را که بویِ عَنبر زلفِ تو آرزوست چون عود گو بر آتشِ سودا بسوز و ساز
- پروانه را ز شمع بُوَد سوزِ دل، ولی بی شمعِ عارضِ تو دلم را بُوَد گداز
- صوفی که بی تو توبه ز مِی کرده بود، دوش بِشْکَست عهد، چون درِ میخانه دید باز
- از طعنهٔ رقیب نگردد عیارِ من چون زر اگر برَند مرا در دهانِ گاز
- دل کز طوافِ کعبهٔ کویت وقوف یافت از شوقِ آن حریم ندارد سرِ حجاز
- هر دَم به خونِ دیده چه حاجت وضو؟ چو نیست بی طاقِ ابروی تو، نمازِ مرا جواز
- چون باده باز بر سرِ خُم رفت کفزنان حافظ که دوش از لبِ ساقی شنید راز
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولای سروِ نازِ حُسن که خوش میروی به ناز
عُشّاق را به نازِ تو هر لحظه صد نیاز
مقطع؛ بیت پایانیچون باده باز بر سرِ خُم رفت کفزنان
حافظ که دوش از لبِ ساقی شنید راز
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۴۵
- واژه یکتا
- ۱۰۶
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۷
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)، ساقی (۱)، میخانه (۱)، خم (۱)
باد (۱)
حاجت (۱)
صوفی (۱)
دیده (۱)
سرو (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
- رقیب
- نگهبان یا مدعیِ دیگر در زبان غزل.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۶۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
