متن کامل غزل شمارهٔ ۲۶۱
- درآ که در دلِ خسته، توان درآید باز بیا که در تنِ مُرده، رَوان درآید باز
- بیا که فُرقَتِ تو، چشمِ من چنان در بست که فتحِ بابِ وصالت مگر گشاید باز
- غمی که چون سپهِ زنگ، مُلکِ دل بگرفت ز خیلِ شادیِ رومِ رُخَت زُدایَد باز
- به پیشِ آینهٔ دل هر آن چه میدارم به جز خیالِ جمالت، نمینماید باز
- بدان مَثَل که شب آبستن است روز از تو ستاره میشِمُرَم تا که شب چه زاید باز
- بیا که بلبلِ مطبوعِ خاطرِ حافظ به بویِ گُلبُنِ وصلِ تو میسُراید باز
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدرآ که در دلِ خسته، توان درآید باز
بیا که در تنِ مُرده، رَوان درآید باز
مقطع؛ بیت پایانیبیا که بلبلِ مطبوعِ خاطرِ حافظ
به بویِ گُلبُنِ وصلِ تو میسُراید باز
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۶
- مصراع
- ۱۲
- واژه
- ۹۵
- واژه یکتا
- ۶۷
- نویسه بدون فاصله
- ۲۹۰
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
شب (۲)
وصل (۱)
چشم (۱)
بلبل (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۶۱ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
