متن کامل غزل شمارهٔ ۵۲
- روزْگاریست که سودایِ بُتان، دینِ من است غَمِ این کار، نِشاطِ دِلِ غَمْگینِ من است
- دیدنِ رویِ تو را دیدهیِ جانبین باید وین کجا مَرْتَبِهیِ چَشْمِ جَهانبینِ من است؟
- یارِ من باش که زیبِ فَلَک و زینتِ دَهْر از مَهِ رویِ تو و اَشْکِ چو پَروینِ من است
- تا مرا عشقِ تو، تعلیمِ سُخَنگفتن کرد خَلق را وِردِ زبان، مَدْحَت و تَحسینِ من است
- دولتِ فَقْر خدایا به من ارزانی دار کاین کِرامت، سَبَبِ حِشْمَت و تَمکینِ من است
- واعِظِ شِحنهشناس، این عَظِمَت گو مَفُروش زان که مَنْزِلْگَهِ سُلطان، دِلِ مِسْکینِ من است
- یا رب این کَعْبِهیِ مَقْصود، تَماشاگَهِ کیست؟ که مُغِیلانِ طَریقش، گُل و نَسْرینِ من است
- «حافظ» از حشمتِ پرویز، دگر، قِصِّه مَخوان که لَبَش، جُرْعِهکَشِ خُسروِ شیرینِ من است
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولروزْگاریست که سودایِ بُتان، دینِ من است
غَمِ این کار، نِشاطِ دِلِ غَمْگینِ من است
مقطع؛ بیت پایانی«حافظ» از حشمتِ پرویز، دگر، قِصِّه مَخوان
که لَبَش، جُرْعِهکَشِ خُسروِ شیرینِ من است
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۳۱
- واژه یکتا
- ۹۳
- نویسه بدون فاصله
- ۴۱۷
- بلندترین مصراع
- ۴۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
چشم (۱)، دیده (۱)، اشک (۱)
سلطان (۱)، خسرو (۱)
عشق (۱)، یار (۱)
یا رب (۱)
منزلگه (۱)
واعظ (۱)
گل (۱)
واژهنامه همین غزل
- واعظ
- سخنران و پنددهنده دینی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۵۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
