متن کامل غزل شمارهٔ ۱۲۷
- روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد
- گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ جانم خوشتر از این گوشه، پادْشاه ندارد
- تا چه کُنَد با رخِ تو دودِ دلِ من آینه دانی که تابِ آه ندارد
- شوخیِ نرگس نگر که پیشِ تو بشکفت چشمْ دریده، ادب نگاه ندارد
- دیدم و آن چشمِ دلْسیه که تو داری جانبِ هیچ آشنا نگاه ندارد
- رَطلِ گرانم ده ای مریدِ خرابات شادیِ شیخی که خانقاه ندارد
- خون خور و خامُش نشین که آن دلِ نازک طاقتِ فریاد دادخواه ندارد
- گو برو و آستین به خونِ جگر شوی هر که در این آستانه راه ندارد
- نی منِ تنها کشم تَطاولِ زلفت کیست که او داغِ آن سیاه ندارد؟
- حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب کافرِ عشق ای صنم گناه ندارد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولروشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد
پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد
مقطع؛ بیت پایانیحافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب
کافرِ عشق ای صنم گناه ندارد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۲۸
- واژه یکتا
- ۹۳
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۰
- بلندترین مصراع
- ۳۵ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
راه (۱)، منزل (۱)
چشم (۲)
گل (۱)، نرگس (۱)
نی (۱)
خانقاه (۱)
پادشاه (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- خانقاه
- محل گردهمایی و اقامت صوفیان.
- خرابات
- در کاربرد لغوی، میخانه؛ واژهای پرتکرار در شعر عرفانی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۲۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
