متن کامل غزل شمارهٔ ۲۶۳
- بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز خروش و وِلوِله در جانِ شیخ و شاب انداز
- مرا به کَشتیِ باده درافکن ای ساقی! که گفتهاند «نِکویی کن و در آب انداز»
- ز کویِ میکده برگشتهام ز راهِ خطا مرا دگر ز کَرَم با رهِ صواب انداز
- بیار زآن مِی گلرنگِ مشکبو جامی شرارِ رَشک و حسد در دلِ گلاب انداز
- اگر چه مست و خرابم، تو نیز لطفی کن نظر بر این دلِ سرگشتهٔ خراب انداز
- به نیمشب اگرت آفتاب میباید ز رویِ دخترِ گُلچهرِ رز، نقاب انداز
- مَهِل که روزِ وفاتم به خاک بسپارند مرا به میکده بَر، در خُمِ شراب انداز
- ز جورِ چرخ چو حافظ به جان رسید دلت به سویِ دیو مِحَن، ناوَکِ شهاب انداز
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز
خروش و وِلوِله در جانِ شیخ و شاب انداز
مقطع؛ بیت پایانیز جورِ چرخ چو حافظ به جان رسید دلت
به سویِ دیو مِحَن، ناوَکِ شهاب انداز
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۶
- واژه یکتا
- ۸۹
- نویسه بدون فاصله
- ۳۹۰
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)، شراب (۲)، ساقی (۱)، میکده (۲)، خم (۱)
راه (۱)
شب (۱)
گل (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- میکده (۲ بار)
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۶۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
