متن کامل غزل شمارهٔ ۲۷۹
- خوشا شیراز و وضعِ بیمثالش خداوندا نگه دار از زَوالش
- ز رکن آباد ما صد لوحش الله که عمرِ خضر میبخشد زلالش
- میانِ جعفرآباد و مُصَلّا عبیرآمیز میآید شِمالش
- به شیراز آی و فیضِ روحِ قدسی بجوی از مردمِ صاحب کمالش
- که نامِ قند مصری برد آنجا؟ که شیرینان ندادند اِنفِعالش
- صبا زان لولیِ شنگولِ سرمست چه داری آگهی؟ چون است حالش؟
- گر آن شیرین پسر خونم بریزد دلا چون شیرِ مادر کن حلالش
- مکن از خواب بیدارم خدا را که دارم خلوتی خوش با خیالش
- چرا حافظ چو میترسیدی از هجر نکردی شُکرِ ایامِ وصالش؟
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولخوشا شیراز و وضعِ بیمثالش
خداوندا نگه دار از زَوالش
مقطع؛ بیت پایانیچرا حافظ چو میترسیدی از هجر
نکردی شُکرِ ایامِ وصالش؟
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۰۰
- واژه یکتا
- ۸۸
- نویسه بدون فاصله
- ۳۵۵
- بلندترین مصراع
- ۲۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
صبا (۱)
خدا (۱)
هجر (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۷۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
