متن کامل غزل شمارهٔ ۲۶۹
- دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس
- دگر ز منزلِ جانان سفر مَکُن درویش که سِیرِ معنوی و کُنجِ خانقاهت بس
- وگر کمین بِگُشایَد غمی ز گوشهٔ دل حریمِ درگهِ پیرِ مغان، پناهت بس
- به صَدرِ مِصْطَبه بنشین و ساغرِ مِی نوش که این قَدَر ز جهان، کسبِ مال و جاهَت بس
- زیادتی مَطَلَب، کار بر خود آسان کن صُراحیِ مِیِ لعل و بُتی چو ماهَت بس
- فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس
- هوایِ مسکن مألوف و عهدِ یارِ قدیم ز رهروانِ سفرکرده، عذرخواهت بس
- به مِنَّتِ دگران خو مَکُن که در دو جهان رضایِ ایزد و اِنعامِ پادشاهت بس
- به هیچ وِردِ دگر نیست حاجت ای حافظ دعایِ نیمْشب و درسِ صبحگاهت بس
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس
نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس
مقطع؛ بیت پایانیبه هیچ وِردِ دگر نیست حاجت ای حافظ
دعایِ نیمْشب و درسِ صبحگاهت بس
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۲۹
- واژه یکتا
- ۱۰۰
- نویسه بدون فاصله
- ۴۲۷
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
سفر (۲)، منزل (۱)
یار (۱)، جانان (۱)
نسیم (۱)
ساغر (۱)
حاجت (۱)
شب (۱)
واژهنامه همین غزل
- پیر مغان
- پیر و پیشوای مغان؛ ترکیبی رایج در زبان غزل حافظ.
- مغان
- جمع مغ؛ روحانیان آیین زرتشتی در کاربرد تاریخی واژه.
- ساغر
- جام شراب.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۶۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
