متن کامل غزل شمارهٔ ۴۶۷
- زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی گر چه ماه رمضان است بیاور جامی
- روزها رفت که دست من مسکین نگرفت زلف شمشادقدی، ساعد سیماندامی
- روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل صحبتش موهبتی دان و شدن، انعامی
- مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد که نهادهست به هر مجلس وعظی دامی
- گله از زاهد بدخو نکنم؛ رسم این است که چو صبحی بدمد، در پیاش افتد شامی
- یار من چون بخرامد به تماشای چمن برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی
- آن حریفی که شب و روز می صاف کشد بود آیا که کند یاد ز دردآشامی؟
- حافظا گر ندهد دادِ دلت آصف عهد کام دشوار به دست آوری از خودکامی
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولزان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
گر چه ماه رمضان است بیاور جامی
مقطع؛ بیت پایانیحافظا گر ندهد دادِ دلت آصف عهد
کام دشوار به دست آوری از خودکامی
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۱۹
- واژه یکتا
- ۹۷
- نویسه بدون فاصله
- ۳۹۴
- بلندترین مصراع
- ۳۵ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۱)، یار (۱)
صبا (۱)
زاهد (۱)
شب (۱)
چمن (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- زاهد
- کسی که از لذتهای دنیوی پرهیز میکند.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۶۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
