متن کامل غزل شمارهٔ ۱۵
- ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟ وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟
- خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز کآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟
- درویش نمیپرسی و ترسم که نباشد اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت
- راه دل عشّاق زد آن چشم خماری پیداست از این شیوه که مست است شرابت
- تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت تا باز چه اندیشه کند رأی صوابت
- هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی پیداست نگارا که بلند است جَنابت
- دور است سر آب از این بادیه، هشدار تا غول بیابان نفریبد به سرابت
- تا در ره پیری به چه آیین رَوی ای دل باری به غلط صرف شد ایّامِ شبابت
- ای قصرِ دلافروز که منزلگهِ انسی یا رب مَکُناد آفتِ ایّام، خرابت
- حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد صلحی کن و بازآ که خرابم ز عِتابت
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟
وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟
مقطع؛ بیت پایانیحافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد
صلحی کن و بازآ که خرابم ز عِتابت
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۴۵
- واژه یکتا
- ۱۰۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۸۵
- بلندترین مصراع
- ۳۵ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
راه (۱)، منزل (۱)، منزلگه (۱)، بیابان (۱)
چشم (۱)، دیده (۱)
یا رب (۱)
واژهنامه همین غزل
- شاهد
- در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن میشود.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
