متن کامل غزل شمارهٔ ۳۹۵
- گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن یعنی که رُخ بپوش و جهانی، خراب کُن
- بِفْشان عَرَق ز چهره و اطرافِ باغ را چون شیشههایِ دیدهٔ ما پُرگُلاب کُن
- اَیّامِ گُل، چو عمر به رفتن شتاب کرد ساقی به دورِ بادهٔ گلگون، شتاب کُن
- بُگْشا به شیوه، نرگسِ پُرخوابِ مست را وز رَشک، چَشمِ نرگسِ رَعنا به خواب کن
- بویِ بنفشه بشنو و زُلْفِ نگار گیر بِنْگَر به رنگِ لاله و عَزْمِ شراب کُن
- زآن جا که رسم و عادتِ عاشقکشی توست با دشمنان، قَدَح کَش و با ما عِتاب کُن
- همچون حُباب، دیده به رویِ قَدَح گُشای وین خانه را قیاسِ اساس از حُباب کُن
- حافظ وِصال میطَلَبَد از رهِ دُعا یا رب! دعایِ خستهدلان، مُسْتَجاب کُن
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولگُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن
یعنی که رُخ بپوش و جهانی، خراب کُن
مقطع؛ بیت پایانیحافظ وِصال میطَلَبَد از رهِ دُعا
یا رب! دعایِ خستهدلان، مُسْتَجاب کُن
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۲
- واژه یکتا
- ۹۱
- نویسه بدون فاصله
- ۳۸۳
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، باغ (۱)، نرگس (۲)، لاله (۱)
باده (۱)، شراب (۱)، ساقی (۱)
چشم (۱)، دیده (۲)
دعا (۱)، یا رب (۱)
وصال (۱)
عاشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۹۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
