متن کامل غزل شمارهٔ ۴۵۰
- روزگاریست که ما را نگران میداری مخلصان را نه به وضع دگران میداری
- گوشهٔ چشمِ رضایی به مَنَتْ باز نشد این چنین عزت صاحبنظران میداری
- ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهرِ نگار دست در خونِ دلِ پُرهنران میداری
- نه گل از دستِ غمت رست و نه بلبل در باغ همه را نعرهزنان جامهدران میداری
- ای که در دلقِ مُلَمَّع طلبی نقد حضور چشم سری عجب از بیخبران میداری
- چون تویی نرگسِ باغ نظر ای چشم و چراغ سر چرا بر من دلخسته گران میداری؟
- گوهر جامجم از کانِ جهانی دگر است تو تمنّا ز گِلِ کوزهگران میداری
- پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی طمع مهر و وفا زین پسران میداری؟
- کیسهٔ سیم و زرت پاک بباید پرداخت این طمعها که تو از سیمبران میداری
- گر چه رندیّ و خرابیّ گنهِ ماست، ولی عاشقی گفت که تو بنده بر آن میداری
- مگذران روزِ سلامت به ملامت حافظ چه توقع ز جهانِ گذران میداری؟
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولروزگاریست که ما را نگران میداری
مخلصان را نه به وضع دگران میداری
مقطع؛ بیت پایانیمگذران روزِ سلامت به ملامت حافظ
چه توقع ز جهانِ گذران میداری؟
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۱
- مصراع
- ۲۲
- واژه
- ۱۸۰
- واژه یکتا
- ۱۱۴
- نویسه بدون فاصله
- ۵۵۱
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۲)، باغ (۲)، بلبل (۱)، نرگس (۱)
چشم (۳)
جام (۱)
واژهنامه همین غزل
- دلق
- جامه وصلهدار درویشان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۵۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
