متن کامل غزل شمارهٔ ۳۸۲
- فاتحهای چو آمَدی بَر سَر خَستهای بخوان لَب بُگُشا که میدَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان
- آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و میرَوَد گو نَفَسی که روح را میکُنَم از پِیَش رَوان
- ای که طَبیبِ خَستهای، رویِ زَبان مَن بِبین کـاین دَم و دودِ سینهام، بارِ دل اَست بَر زَبان
- گرچه تَبِ اُستُخوانِ مَن کرد زِ مِهرْ گرم و رَفت همچو تَبَم نمیرَوَد آتشِ مِهر از اُستُخوان
- حالِ دِلَم زِ خالِ تو هَست دَر آتَشَش وَطن چَشمم از آن دو چَشمِ تو خسته شُدهست و ناتَوان
- بازنِشانْ حَرارَتَم زِ آبِ دو دیده و ببین نَبضِ مَرا که میدَهَد هیچ زِ زندگی نِشان
- آن که مُدام شیشهام از پِی عیش داده اَست شیشهام از چه میبَرَد پیشِ طَبیبْ هَر زَمان؟
- حافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَم تَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولفاتحهای چو آمَدی بَر سَر خَستهای بخوان
لَب بُگُشا که میدَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان
مقطع؛ بیت پایانیحافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَم
تَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۵۰
- واژه یکتا
- ۹۷
- نویسه بدون فاصله
- ۴۴۳
- بلندترین مصراع
- ۴۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
چشم (۱)، دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۸۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
