متن کامل غزل شمارهٔ ۱۱۵
- درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بیشمار آرد
- چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان که دردِ سر کشی جانا، گرت مستی خمار آرد
- شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزگارِ ما بسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد
- عَماریدارِ لیلی را که مَهدِ ماه در حکم است خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد
- بهارِ عمر خواه ای دل، وگرنه این چمن هر سال چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هِزار آرد
- خدا را چون دلِ ریشم قراری بست با زلفت بفرما لعلِ نوشین را که زودش با قرار آرد
- در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانهسر، حافظ نشیند بر لبِ جویی و سروی در کنار آرد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدرختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد
نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بیشمار آرد
مقطع؛ بیت پایانیدر این باغ از خدا خواهد دگر پیرانهسر، حافظ
نشیند بر لبِ جویی و سروی در کنار آرد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۳۰
- واژه یکتا
- ۹۲
- نویسه بدون فاصله
- ۴۱۳
- بلندترین مصراع
- ۴۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، باغ (۱)، چمن (۱)، بلبل (۱)
خدا (۳)
شب (۱)
واژهنامه همین غزل
- خمار
- حالت پس از مستی یا نیاز به نوشیدن دوباره.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۱۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
